Monday, September 1, 2014

το Σύνδρομο των Αστερουσίων (απόσπασμα)




  Πρόλογος
Οι άνθρωποι σ αυτό το μυθιστόρημα αντιμετωπίζονται σαν πρωταρχικές έννοιες. Δεν πρόκειται να επιχειρήσομε κάποιον προσδιορισμό,δεν θα πούμε τίποτε γι αυτούς. Ετσι κι αλλιώς ο άνθρωπος ειναι μυστήριο όν , και μάλιστα ο κάθε άνθρωπος διαφορετικό μυστήριο. Οι μεταξύ τους σχέσεις ειναι αξιώματα , τα οποία παραλείπονται, αλλά προφανώς λειτουργούν υπόγεια , παράγοντας τα θεωρήματα,δηλαδή τον λόγο που δημιουργεί ο καθ ένας για τον εαυτό του και για τους άλλους . Ασκηση ειναι η συνολική πραγματικότητα που παράγεται , η οποία αφήνεται στον αναγνώστη , όπως έλεγαν στις παλιές γεωμετρίες.


Ο Γιώργης 

Ξεκίνησα και ΄γω ένα σπίτι πριν από τριάντα χρόνια… Μα δε το τέλειωσα ποτέ δεν έβαλα πόρτες δε σοβάντισα τους τοίχους… Έβαλα όμως ένα παράθυρο σ ένα δωμάτιο και κρέμασα μια κουβέρτα για πόρτα μα τη φάγανε οι κατσίκες που μπαινόβγαιναν από το στάβλο· Οχι όλη, κρέμεται μισοφαγωμένη.
-Xα χα χα χα .. άσπρισε ο ξάδερφός μου από το φόβο του στο φώς του φεγγαριού και φώναζε -Παναγία μου Παναγία μου κρεμάστηκε !
Καλός άνθρωπος ·ο μόνος που μ αγαπά· ήρθε και θάψαμε τη μάνα μου, έβρεχε! Κ ας του ‘καμα μήνυση για το χωράφι είναι καλός άνθρωπος όταν βρω τ αρχαία και θα μαι εκατομμυριούχος… εκατομμυριούχος …
Εχω καιρό να τον δω τρία χρόνια τέσσερα που ζούσα στη σπηλιά τ’Αι Γιάννη με τον άλλο παλαβό τον είδα μόνο μια φορά με πήρε στο σπίτι , με τάισε, ήπια κρασί και ρίχτηκα στην υπηρέτρια · καλό κομμάτι όμως ,στενοχωρήθηκε μα μού ‘δωσε και λεφτά.. απόψε πάλι τινάξαμε τη μπάνκα τάπια όλα.
Για δες όμορφες που είναι οι ελιές στο άνεμο της νύχτας για δες το φεγγάρι που στάζει σαν μέλι από τ ασημένια φύλλα …
Δε με βλέπουν οι οδηγοί μ΄αρέσει αυτό· εγώ τους βλέπω πάνε σπίτια τους· εγώ έπεσα εδώ δεν είδα το χαντάκι μα δε κάνει κρύο ούτε βρέχει που να πάω ;
Στο στάβλο κοιμάμαι όταν βρέχει ·είναι ζεστά ακούω την ανάσα τους αλλιώς έρχεται εκείνο το μαύρο πράγμα και γκρεμίζει τη καρδιά μου κάπου δίχως τέλος και κάνει τον κόσμο να μοιάζει σα σκοτωμένο ζώο · ζεστό και σκοτωμένο κάνει τον κόσμο κρέας κρέας φρεσκοσφαγμένο χωρίς δικαιολογίες …και ναι μωρέ δε πειράζει είναι όμως καλό παιδί έξυπνο… παιδί λέει ! εξήντα χρονώ άθρωπος…
Μόνο το κρασί!
Ο Παππούς σταύρωνε το μαξιλάρι εγώ τι να σταυρώσω να κοιμηθώ τα χόρτα;  Μάνα μου ! θέλω να περάσει κ άλλο αμάξι να φωτίσει τις ελιές και τα χόρτα τα χόρτα που είναι στη άκρη του δρόμου· τα χόρτα αγαπώ ! τι περιμένουν κ αυτά από τη ζωή ,γιατί ζουν, δε πίνουν κιόλας….

Ο Κωστής 

Θυμάμαι που βρήκαμε ενα σπίτι να μείνομε δίπλα στ αρχαία.Στον λόφο , όπου απ την ανατολική του μεριά , που έβλεπε τις μακρινες κορφές των Αστερουσίων είταν ο αρχαίος ναός , και στην κορφή του ,   που έβλεπε στο πέλαγος ,ένα παμπάλαιο σπιτάκι πετροχτιστο με μεσοδόκια και λάσπη για ταράτσα , λεπίδα τη λέγανε .  Και τη πρώτη νύχτα ενας σκορπιός του σπιτιού δάγκωσε την Ελένη  την αδερφή του πατέρα μου . Δεν είχαμε χτίσει το σπίτι μας στη θάλασσα .Δεν μου ειχε κάμει την αστεία αυτή μύνηση ο Γιώργης ,δεν ειχε πεθάνει κανείς ακόμα, κανείς , ούτε ο πατέρας μου.
Τον είδα στον ύπνο μου μετά τη κηδεία πολύ προβληματισμένο από το θάνατο και κάπως ενοχλημένο απο τα κλάματά μου και τιςσυγνώμες που του γύρευα .Στο τέλος , σα να με βαρέθηκε, σαν να με λυπήθηκε ,αποσπάστηκε απο τις έγνοιες του θανάτου και μου είπε να πάω στο παλιό μας σπίτι  στη θάλασσα.Φοβήθηκα και δε πήγα τότε .φοβήθηκα τον νεκρό με τις έγνοιες του θανάτου ,φοβήθηκα και τις έγνοιες του θανάτου .Πήγα όμως την άλλη Άνοιξη .Με μια δανεική μοτοσυκλέτα .Δεν συνάντησα τον νεκρό , ειχε περάσει ο καιρός ,συνάντησα όμως ότι ειναι Άνοιξη σε κείνους τουςγιαλούς .Τις έρημες ακρογιαλιές με τα γυμνά κορμιά- βαθιά θαμμένα μέσα στη άμμο- θα φυτρώσουν με τον ήλιο του καλοκαιριού ,και άνεμοι ζεστοί που δε φτάσανε ακόμα αλλά ξεκίνησαν και έρχονται από μακριά....Έκλεισα το σπίτι και δε πήγα ποτέ ξανά .Έρχεται αυτό στα όνειρά μου  σαν εγκαταλειμένος άνθρωπος , σαν ξεχασμένος συγγενής . Ετούτο το σπίτι δίπλα στη θάλασσα  με το θρόισμα των καλαμιών της αυλής και τον ηχο των κυμάτων και τη σιωπή που δεν μπορώ πια να αντέξω , κατι που θα έλεγε κανείς οτι ειναι η παιδικότητά μου κι όλα τα καλοκαίρια της ,μα δεν ειναι . Ειναι αυτό που μεγάλωσε τοσα χρόνια στο άδειο σπίτι ,στη σιωπή και στην εγκατάλειψη .Ειναι αυτό που ωρίμαζε εκει και μέσα μου  ,το ίδιο εγκαταλελειμμένο ,το ίδιο απρόσιτο από την ζωή .

 Είναι απίστευτο αυτό το όνειρο . Οτι φεύγω από το χωριό μου στη ρίζα των Αστερουσίων να περάσω  το βουνό να πάω σε  τούτο τον γιαλό με τα αρχαία .Διότι είναι εκεί στη διαδρομή   τα  άδεια οροπέδια χωράφια με τον άνεμο στα χορτάρια τους ,να εκφράζει εκείνο  το μεταιχμιακό συναίσθημα ότι δεν έχει και τόση σημασία πια ,ότι και να γίνει , και κείνα τα χωριουδάκια με τα χαμηλά σπίτια στο χρώμα του χώματος και  τις εγκαταλελειμένες  αραβωνιαστικές , όπου το τυχαίο  που σαρκάζουν οι κοράκοι  κρώζοντας, έπαιξε το τεράστιο ρόλο του, και τι να πείς  που ήρθαν έτσι τα πράγματα  κι όχι αλλιώς...
 και η  ακρογιαλιά που συμπυκνώνει όλες τις ακρογιαλιές με την εκθαμβωτική χλιδή της νιότης και της θάλασσας κι άλλοι  τόποι ξεχασμένοι και ισχυροί και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί  λέει τόσα χρόνια απόφευγα αυτή τη διαδρομή ...διότι όπως καταλαβαίνετε οι τόποι είναι το δέρμα και από κάτω ,είναι το γυμνό κρέας των  λογισμών και των συναισθημάτων, κι είναι ένας κόσμος και μια τέχνη αυτό το  ενδιάμεσο ,που δεν γνωρίζω αν πρέπει να πώ κάτι γι αυτόν το κόσμο και γι αυτή τη τέχνη του εκδορέα των συναισθημάτων, και πρέπει άραγε να τα γδέρνομε για να τα ταριχεύσομε στα ποιήματα ; Και είναι κι οι λογισμοί μείγματα  , δεν είναι απλοί  και γνωρίζομε άραγε τη σύστασή τους ; και ποιος ειναι ο αλχημιστής και ποια η φιλοσοφική λίθος ; Διότι είναι τόσα πολλά αυτά που έπρεπε από πάντα  να μάθομε και είμαστε πάντα με την αίσθηση ότι μόνο τώρα κάμαμε αρχή και σε λίγο πάλι τα ίδια , καινούργια μείγματα  να δοκιμάζομε , απρόσμενα , αναπάντεχα , και όλα σε τούτη τη διαδρομή , που δεν είναι μιά αλλά  πολλές και να μην τελειώνει ετούτη η ηδονή και ετούτο το μαρτύριο .....
Και βρίσκω τον Καλόγερο που είναι και Στρατηγός , αυτός που νοικοκυρεύει την ψυχή μου και δεν συμφώνησε .
Δεν  θα μπαίνεις μέσα , μου λέει , στους λογισμούς , άλλο αυτό που κάνεις με τα σύμβολα των λογισμών , που λές  πως τους γδέρνεις  (και γέλασε)
και τους γεμίζεις άχερα και φτιάχνεις τα ποιήματά σου , αυτό δεν πειράζει , καλύτερα βέβαια να σού λειπε νάκανες κανένα κομποσκοίνι αλλά δεν πειράζει , παιχνίδι ειναι έτσι κι αλλιώς ...
Αλλά μη μπαίνεις μέσα στους λογισμούς , σ αυτό που λές κρέας των λογισμών , γιατί αυτός ο δρόμος θα σε πάει εκει που δεν θες να βρεθείς ..
Τους λογισμούς θα τους βλέπεις απ έξω , κι ότι  περισσεύει κλάδευε το , αλλά όχι , μη μπαίνεις μέσα.

Μανόλης 
 ξεκρέμασα το μαντολίνο , και κοίταζα το ξάδερφό μου , παίξε μου λέει . Το πήρα και πήγα έξω κι έπαιζα όλη μέρα , και μ ακούει ο ξάδερφος και μου το χαρίζει. Πάρτο μου λέει χαλάλι σου. Και το παίρνω και πάω στο σπίτι με τα κοντά παντελόνια και το μαντολίνο.... 

 ΘΗΣΕΑΣ
  
Τρείς μέρες βρέχει στα χαμηλά,χάθηκε η θάλασσα χάθηκε ο κάμπος,τρεις μέρες βρέχει στο βουνό,τρεις μέρες βρέχει στο φαράγγι.
Όταν ξεκόψει,θα βγω απ τη σπηλιά μου,που μ έχει ο βράχος αγκαλιά,που βρέχεται στη αγκαλιά του ουρανού και θα πεινώ.
Θα βγω απ το φαράγγι και θα σταθώ να μυρίζομαι στον αποβροχάρη αέρα ,τους βρεγμένους  βράχους ,τη κορφή ,και τη φωτιά στα τζάκια των ανθρώπων που έχουν νου και σπίτια και φωτιά.
Όταν χτυπώ τις πόρτες τους βγαίνουνε οι νοικοκυρές να μου δώσουνε ψωμί και χαμόγελο.   Βγαίνουν και οι γερόντοι ,κουνούνε τη κεφάλα τους και λένε
-κρίμα το άνθρωπο- μου δίδουν οι νοικοκυρές ψωμί και παξιμάδι ,και τους φιλώ τα χέρια. Έτσι μου μάθανε οι κατσίκες όταν τους δίνω το ψωμί στο στόμα. 
Έχω τρεις φαντές  πατανίες ναι  τρείς!  Τη νύκτα που βγαίνει το φεγγάρι στους γκρεμούς και τρέχει ο καταρράκτης, είναι η σπηλιά μου νοτική 
-μάτι του κύκλωπα του βράχου-σα φωλιά χωρίς βάθος ,πίσω από το πέτρινο βλέφαρο, και πότε κοιμούμαι έτσι να βλέπω του φεγγαριού τα όνειρα
στη μέση του πελάγους ,πότε αλλιώς, να βλέπω το καταρράκτη με τ άσπρα νερά να πέφτουνε στη ψυχή μου να τη ποτίζουν γάλα ,και δε μπορώ να μη γελώ στη αγκαλιά του βράχου ,και στο φώς του φεγγαριού ,και δε μπορώ να μη γελώ ,όταν φιλώ τα χέρια τους, γιατί καταλαβαίνουν οι γυναίκες 
οι άντρες όχι μόνο κουνούνε τη κεφάλα τους σα τους τράγους και λένε - κρίμας  Θεέ μου τον λεβέντη- και λένε ,έλα να πιείς μια ρακή δε καταλαβαίνουν
ότι πρέπει πρώτα να περάσω από τα σπίτια ,να μου πετάξουν πέτρες τα μικρά,και οι γριές τις βέργες τους ,να με γαυγίσουν και οι σκύλοι να μετά φύγω.
Γιατί τώρα είμαι του φαραγγιού ο διακονιάρης και πρέπει έτσι να γίνουν τα πράγματα.
…….
Γελά ο βράχος μου που τον χαϊδεύουν τα νερά ,στην αγκαλιά του ουρανού, γελώ και γω στην αγκαλιά του βράχου ,και έχω φεγγάρια , πέλαγος ,φαράγγι, καταρράκτη ,πολλά πολλά μικρά παιδιά να μου πετούνε πέτρες,σκύλους να μου γαυγίζουνε, γερόντους να λυπούνται,και έχω και τρείς φαντές πατανίες ολόκληρες.
 Παλιά , πολύ παλιά , με λέγανε Θησέα.
o συγγραφέας
[Ο Θησέας θα εξομολογηθεί το παιχνίδι που έστησε με το φίλο του τον Λυκομίδη , οτι δήθεν έπεσε στον γκρεμό , με επίγνωση των συνεπειών για τον Λυκομίδη , ο οποίος θα κατηγορηθεί ότι τον έσπρωξε, για να μπορέσει να περάσει στο επόμενο επίπεδο της θητείας του , σαν ζητιάνος. Και τώρα ζει στον καταρράκτη του Αμπά στα Αστερούσια και ειναι ο λεγόμενος διακονιάρης...
Δεν γνωρίζω πώς να το χειριστώ ακριβώς , να ξεκινήσω από τα πάθη της Αριάδνης, ή να μη πώ τίποτε γι αυτά, τόσους αιώνες κρυφά.....]
Την έλεγαν Εύα
Tην συνάντησα πολλές φορές στα ρακάδικα πάντα στο κέντρο μιας αγέλης μερακλήδων , πάντα η μόνη γυναίκα της παρέας , πάντα στο θρόνο της που έφτιαξε περιφρονώντας τους , να τους ελέγχει, μ εκείνη ακριβώς την ποιότητα της συγκαταβατικής περιφρόνησης που τους τρελαίνει ,με το συναίσθημα οτι κι όμως ειναι λίγοι , πολύ λίγοι για τα δικά της μέτρα , και προ πάντων αθώοι , πολύ αθώοι για τα δικά της σκοτάδια, και μάλιστα πάνω που νόμιζαν οτι τάχουν δει πια όλα ...Ιδιάιτερα μια πάρτη ψαρογένηδες...
Κι όσο προχωρά η νύχτα , στη κόψη της οργής και της λαγνείας, να τους οδηγεί αποφασισμένους πλέον , σε τόπους που δεν γνωρίζανε την ύπαρξή τους ή ξεχασμένους από χρόνια γι αυτούς , όπου υπήρχαν οι πιό απρόβλεπτοι συνδιασμοί , όπως της αθωότητας και της λαγνείας , της νοσταλγίας και της  ηδονής.
Και τους έβλεπες ξαφνιασμένους στιγμές στιγμές , όπως εκείνον που αναριωτιέται , μα τι κάνω, και πάλι ...
Και την επαύριο να  τους ξερνά  η νύχτα, σαν θαλάσσια ξύλα, έκπληκτους  κι απαρηγόρητους .
Παλιά , πολύ παλιά , την έλεγαν Αριάδνη .

Friday, July 5, 2013

τα βιβλία


 τα βιβλία
 . Εκεί όπου είναι τώρα η εκκλησία ,κάτω από τον Αρχαίο Βράχο, αλλά  αρκετά μακριά ώστε να μεσολαβεί  ένας δρόμος κι ένας ποταμός , ήταν τα παλιά τα χρόνια ένα τρανό σχολείο , και το μόνο που έμεινε απ αυτό , ένα αποθηκάριο με μια σάπια πόρτα.
 Και είχε μέσα άχρηστα πράγματα  που κανείς δεν τα έψαξε ποτέ.
 Όμως όταν έστεκε ακόμα το σχολείο ,ετούτο το αποθηκάριο  ,το διαφέντευε ενας επιστάτης    ,
και  ειχε τα πάντα που θα μπορούσαμε να επιθυμήσαμε εκείνα τα χρόνια  αλλά και ακόμα και σήμερα  ,όπως ακατανόητα  όργανα , σπαθιά του ιππικού ,σημαίες , λόγχες, πιστόλια αμερικάνικα αλλά και εκείνο που υποπτευόμαστε αλλά κάνεις δεν έλεγε τίποτε γι αυτό.

Κι ο δρόμος ,που κατηφόριζε στο κάμπο με τις ελιές , αλλά και ο ποταμός που ήταν παράλληλα στο δρόμο και χώριζε το σχολείο από τον αρχαίο βράχο είχαν τη σημασία τους.
Διότι σ αυτόν τον δρόμο μάθαιναν να πετούν  οι μαθητές του σχολείου , που ήταν λίγο κατηφορικός και αυτό βοηθούσε ,στην απογείωση .Οι πιο προχωρημένοι έπεφταν κατευθείαν στο  βάραθρο του ποταμού και όσοι τον περνούσαν  φτερούγιζαν στους άγριους γκρεμούς του αρχαίου βράχου μαζί με τα αγριοπερίστερα.
Και εδώ υπάρχει ένα δίλημμα γι αυτούς που πετούν ,  διότι, αν πάς στο βορρά θα περάσεις τον κάμπο και θα βγείς στα ακρωτήρια του τέλους ,και τις αρχαίες πόλεις του δειλινού,  κι   αν πας στο νότο , θα περάσεις από εκείνους τους τόπους που λέει ο ποιητής …
1.
Το αρχαίο βουνό απο τη μεριά της Νότιας θάλασσας 
κρυμνώδες και απρόσιτο
κατοικητήριο πλέον των αετών και των ανέμων 
της απόλυτης ερημιάς

2.
ποιός θ αναζητήσει πιά 
τα μυστικά μονοπάτια
των τόπων της Πρώτης Μνήμης;
Τα αιώνια καταφύγια του εφήμερου
-τα μαυσωλεία των στιγμών-
εκει που η νοσταλγία 
ειναι αβάστακτη σαν τη σιωπή;


. Γρεμίστηκε το σχολείο Oπου βρίσκω την  πόρτα πεσμένη , και μπαίνω μέσα και ειναι πίσω από τα άχρηστα μια άλλη πόρτα και  μια σκάλα που κατεβαίνει στο υπόγειο .
Και είναι αυτό το υπόγειο του παλιού σχολειού του αρχαίου κι είναι γεμάτο βιβλία από αυτά που δεν υπάρχουν πια όπως δεν υπάρχουν πια τόσα πολλά πράγματα.
Και γράφουν τα βιβλία ότι έχει χαθεί από τη μνήμη των ανθρώπων , για όλους , αλλά και για τον καθένα ξεχωριστά…
και γράφει αυτά που δε μάθαμε όταν έπρεπε και ότι γράψαμε εμείς και χάθηκε
  
και γύρισαν τα όνειρά μου και  άδειασαν.
Ουτε  εικόνες , ουτε ήχους
ουτε μυρωδιές ουτε ανθρώπους.
μόνο  τόπους άκτιστους
όπως πριν την δημιουργία
γεμάτους   μόνο  με ότι αισθάνεται η ψυχή
γυμνό.
Μα δεν είναι η ψυχή μαθημένη ν αγγίζει έτσι τα πράγματα
 και έλεγα  τώρα θα σπάσει η καρδιά μου
και εμνήσθην εκείνον τον Λόγο
όπου μου ειπε ο Καλόγερος που είναι και Στρατηγός
που δεν τον κατάλαβα τότε
ότι δεν μας αφήνει ο Θεός να δούμε τα πράγματα γυμνά και τετραχηλισμένα
διότι δεν αντέχει η καρδιά μας...

Wednesday, December 19, 2012

καθως ψυχοραγώ (mientras agonizo)



μετάφραση (  Mario Domínguez Parra)
Traducción  : Mario Domínguez Parra




mientras agonizo

... sumerjo mi mano izquierda en la roca.
Está hecha de tiempo antiguo y fuego.

La muerte es una brizna de seca hierba áurea
en sus riberas.
Algunas voces vuelan despacio de un lado del desfiladero al otro.

Mis tres hijos lloran y me siento tranquilo
la mesa, la casa, las montañas… ¡todo!
todo está hecho de tiempo
como las olas de agua
como las nubes de niebla

No todo
¡Yo soy como un árbol!
ramas ramitas
dibujos bifurcaciones
de algo que no es tiempo
soy algo en el tiempo
frágil como el azúcar
que cristalizó
en una antigua bebida dulce.

Llegaron los fallecidos
para ayudar
es difícil estar muerto.
Estoy lento y perplejo
arrastro
trozos de mi vida
una gran roca
en medio del precipicio meridional
los juncos del patio
mediodías estivales
y un trozo de mar
una pequeña iglesia secreta en el desván
la sangre que se derramó una Primavera.

Todos partieron vivos y fallecidos.
El viento sopla
escucho ladrar a los perros a lo lejos
indignados por la soledad
asciende la noche desde los desfiladeros…

Sólo quedó la luna
para agujerear taciturna

el tiempo sobre la roca




καθώς ψυχορραγώ (στον William Cuthbert Falkner)



..βυθίζω το αριστερό μου χέρι στο βράχο.
Είναι φτιαγμένος από αρχαίο χρόνο και φωτιά.

Ο θάνατος είναι μια τούφα ξερά χρυσά χόρτα
στις όχθες του.
Κάτι φωνές πετούν αργά από τη μια μεριά του φαραγγιού στη άλλη.

Κλαίνε οι τρεις γιοί μου και νιώθω ήσυχος
το τραπέζι , το σπίτι, τα βουνά .. όλα !
όλα είναι φτιαγμένα από χρόνο
όπως τα κύματα από νερό
όπως τα σύννεφα από ομίχλη

Όχι όλα
Εγώ είμαι σα δέντρο!
κλωνάρια κλωναράκια
σχέδια διακλαδώσεις
από κάτι που δεν είναι χρόνος
είμαι κάτι μέσα στο χρόνο
εύθραυστο σα τη ζάχαρη
που κρουστάλλιασε
σε παλιό γλυκό πιοτό.

Ήρθαν οι πεθαμένοι
να βοηθήσουν
είναι δύσκολο να είσαι νεκρός.
Είμαι δυσκίνητος και σαστισμένος
σέρνω
κομμάτια της ζωής μου
ένα μεγάλο βράχο
στη μέση του νοτικού γκρεμού
τα καλάμια της αυλής
θερινά μεσημέρια
και ένα κομμάτι θάλασσα
ένα εκκλησάκι μυστικό στην αποθήκη
το αίμα που χύθηκε μια Άνοιξη.

Φύγαν όλοι ζωντανοί και πεθαμένοι.
Φυσά ο άνεμος
ακούω τους σκύλους που γαυγίζουν μακριά
αγανακτισμένους από τη μοναξιά
ανεβαίνει η νύχτα από τα φαράγγια…

Έμεινε μόνο το φεγγάρι
να καρφώνει αμίλητο
το χρόνο στο βράχο

Saturday, December 8, 2012

ο Ποιητής





ο Ποιητής


  
1.
στο τέλος γκρεμίστηκε σχεδόν το σπίτι
γεμάτο γάτες και βιβλία
αλλά Αυτός
συνέχισε να λύνει Αρχαίες Ασκήσεις

για το μνημειώδες έργο του
"Γεωμετρία για Γάτες"
και να γράφει απίστευτα όμορφα ποιήματα .
2.
Το καλοκαίρι στο σαλόνι
όπου ανάμεσα στις πολυθρόνες φύτρωσαν καλάμια
κάτω από τις μεγάλες τρύπες της στέγης
και τον χειμώνα
στο μόνο στεγνό μέρος το σπιτιού
κάτω από μια σκάλα
που έστεκε κι εκείνη ,έτσι, χωρίς νόημα πια.
3.
τις κρύες νύχτες
που κουλουριαζόταν κάτω από τη σκάλα
ένας ένας έρχονταν οι γάτοι
και κουλουριάζονταν πάνω του
να μην κρυώνει
κι ένα μικρό γατάκι
στ αυτί του
του υπαγόρευε
το επόμενο ποίημα
για το άρρητο.

Ψ.Κ.

Thursday, October 18, 2012

χρονικό

 


 





Crónica (χρονικό σε μετάφραση Mario Domínguez Parra)


Como poetas corremos peligro en los precipicios.

La montaña que normalmente se eleva desde el norte a mil metros

se precipita de golpe en el mar del sur.



Muchos kilómetros escarpados precipicios…

Enormes rocas pétreos arcontes

con la mar cual esclava a sus pies.



Por entre los frisos soplan los vientos eternos

que nos entorpecen confundiendo nuestras cuerdas

Hallamos los antiguos senderos

en mitad del caos

aquí donde aprendieron a no tener miedo

los montañeses.

Encuentro señales de hombres valerosos

que se distinguieron

en estos difíciles parajes, refugios de águilas

que no ensucian sus garras en la tierra.

Hallamos los refugios de los razonamientos

que ya no pueden vivir

con los hombres.



Cuando la luna sale

nos detenemos en las orillas del tiempo.

Mientras nuestro corazón aguante.

No nos quedamos mucho en las fabulosas playas de la memoria

que están hechas

de luz de luna y olvido.



Allí donde se escuchan

las olas del tiempo

en la noche y el silencio.



Este sonido es la canción de la noche.

Las palabras secretas de los vientos en lugares desiertos.

Ésta es la flor de la luna que es a la vez el mañana y el ayer.



Ésta es la canción de la noche.



Las palabras secretas de la belleza insoportable.

Partimos. Nuestro corazón no aguanta.



Tenemos prisa.

Amanece un día laborable.

(Traducción: Mario Domínguez Parra)

 

Friday, April 13, 2012

από τα τετράδια του Β.Κ. (παιδικό δωμάτιο)

παιδικό δωμάτιο

........

Στό σπίτι , ανακαλύψαμε ένα κρυφό δωμάτιο μέσα στον τοίχο .
Είχε κούκλες ,χρωματιστά κουτάκια , κορδέλες , κοριτσίστικα πραγματάκια ...
το ξανακλείσαμε

κανείς δεν άντεξε αυτή την εκδοχή .



άρχισε λοιπόν να φυσά εκείνος ο Νότιος άνεμος της Άνοιξης,
που φέρνει τη σκόνη από την Αφρική
ο Άγγελος του Θανάτου.
Και μετά ήρθαν τα δυό φέρετρα ...
άσπρα
κι ο άνεμος του θανάτου να φυσά ,τρεις μέρες την Άνοιξη .

Τότε θυμηθήκαμε το δωμάτιο .
Τις κορδελίτσες , τα κουτάκια , τις κούκλες ,
τοτε θυμηθήκαμε το γέλιο
που φτεροκοπούσε σαν πουλάκι ετοιμοθάνατο
και χτυπούσε στα έπιπλα
μα το δωμάτιο ειχε χαθεί

Συμβαίνουν αυτά ξέρεις στα σπίτια των ανθρώπων
Είναι οι πόρτες
Εμφανίζονται , χάνονται …

ειχε κορδελίτσες , ψαλιδάκια κι έκείνο το γέλιο
που σαν πουλάκι χτυπούσε στους τοίχους ....

Sunday, October 23, 2011

πράσινη ενέργεια ή όπως λέμε "καινούργιο μου καλάθι"


Πράσινη ενέργεια ή όπως λέμε «καινούργιο μου καλάθι»


Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1954 ο Lewis Strauss, ο πρόεδρος της Αμερικάνικης επιτροπής Ατομικής ενέργειας, στάθηκε μπροστά σε ακροατήριο επιστημόνων στη Νέα Υόρκη και με σιγουριά ,τους διαβεβαίωσε ότι τα παιδιά τους ,θα απολάμβαναν την ηλεκτρική ενέργεια, υπερβολικά φτηνή, σχεδόν με μηδαμινό κόστος .....

Θα μπορούσε μάλιστα να προσθέσει , αλλά τότε δεν είχαν εμφανιστεί ακόμα αυτά τα προβλήματα , ότι δεν παράγει CO2, δεν δημιουργεί νέφος, ούτε φαινόμενο του θερμοκηπίου και υπερθέρμανση, και θα έλεγε αλήθεια!

Τότε , το "καινούργιο καλάθι" ήταν η πυρηνική ενέργεια η οποία πράγματι δεν είχε τα διαπιστωμένα μειονεκτήματα της προηγούμενης μορφής ,(του πετρελαίου), δηλαδή το υψηλό κόστος εξόρυξης και επεξεργασίας και τη μορφή της μόλυνσης που δημιουργεί η καύση των υδρογονανθράκων, προφανώς χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχε τα δικά της προβλήματα , όπως τόσο επώδυνα ανακαλύψαμε μετά…

(Πυρηνικά απόβλητα , «ατυχήματα» τύπου Τσέρνομπιλ και Φουκοσίμα κλπ)

Σήμερα , το "καινούργιο καλάθι" , είναι η πράσινη ενέργεια.

Δυστυχώς, η στάση μας δεν φαίνεται να άλλαξε. Προπαγανδίζομε (πάλι) την καινούργια αυτή μορφή με την οποία θα απομυζούμε ενέργεια από το περιβάλλον , με βασικό επιχείρημα ότι δεν έχει τα μειονεκτήματα των προηγούμενων μορφών!

Κανείς δεν αναρωτιέται επί της ουσίας ποιά θα είναι τα πιθανά προβλήματα αυτής της μορφής , όταν βέβαια αυτή θα εξελιχθεί σε μεγάλη κλίμακα . Δε μιλάμε εδώ για τις σεβαστές , αλλά ασήμαντες ως προς την ουσία του προβλήματος που εξετάζομε οικολογικές ευαισθησίες ,του τύπου οτι διώχνουν τα όρνεα π.χ..

Καί ένα πυρηνικό εργοστάσιο μπορεί να διώχνει τα όρνεα , αλλά δεν είναι το πρόβλημά στη Φουκοσίμα τα όρνεα....

Ας πάμε λοιπόν στην ουσία .Σ αυτό που λέμε «καιρό»...



"Ο καιρός διαμορφώνεται από την επίδραση τεσσάρων αλληλένδετων παραγόντων. Του ηλίου, της γής, της ατμόσφαιράς της, αλλά και του ανάγλυφού της. Αυτοί οι παράγοντες συγκροτούν μια τεράστια μηχανή πού με καύσιμα απ’ τον ήλιο, θερμαίνεται η γή και υποχρεώνει το γιγάντιο περίβλημά της, την ατμόσφαιρα, να τεθεί σε κίνηση η οποία οδηγεί στην παραγωγή και αλληλουχία των φαινομένων τά οποία συνιστούν τόν καιρό, ο οποίος και αυτός, παρά τις ιδιοτροπίες του,(είναι χαοτικό σύστημα) τελικώς υπόκειται στους φυσικούς νόμους, εκ των οποίων ο βασικότερος είναι οτι όπως κάθε μηχανή , χρειάζεται την ενέργειά της ."

Εμείς τι θέλομε να κάνομε με την πράσινη ενέργεια ;

Να κλέψομε ενέργεια , άμεσα , από αυτή την μηχανή ,την μηχανή του καιρού, και να την μετατρέψομε σε ηλεκτρική .

Μια ανεμογεννήτρια π.χ των 3ΜW απομειώνει , αφαιρεί, από την ενέργεια του αέρα , κλέβει από τη δύναμη του αέρα, 3.000.000 Joule το κάθε δευτερόλεπτο λειτουργίας της .

Αν έχει άνοιγμα φτερών 40 μέτρων , αυτή η απομοίωση των 3.000.000 joule το κάθε δευτερόλεπτο , γίνεται, σε ένα ρεύμα αέρα , του οποίου η διατομή είναι , όσο το εμβαδόν του κύκλου των φτερών της δηλαδή ...5.000 τετραγωνικά μέτρα, πέντε στρέμματα δηλαδή ( Ε=3,14Χ40Χ40) !

Απ αυτό το ποτάμι του ανέμου , με διατομή πέντε στρεμμάτων , η μία ανεμογεννήτρια παίρνει 3.000.000 joule το κάθε δευτερόλεπτο , που ισοδυναμούν για να καταλαβαίνομε τι λέμε, με την ενέργεια που χρειάζεται για να ανεβάσομε 30 τόνους σ ένα τριώροφο κτήριο!

Αυτή η ενέργεια , "κλέβεται" από την μηχανή του "καιρού"!

Βέβαια , και το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου μας "κλέβει" ενέργεια από τη μπαταρία της μηχανής , χωρίς καμιά συνέπεια. Αν βάζαμε όμως μια ...κουζίνα ;

Εδώ λοιπόν είναι η ουσία του προβλήματος . Η ενέργεια , που θα πάρομε από τον άνεμο, τον ήλιο, τη θάλασσα ,δεν είναι άχρηστη ενέργεια ,δεν περισσεύει από κάπου , όπως αφελώς νομίζουν κάποιοι, είναι η ενέργεια λειτουργίας της μηχανής που μας κρατά ζωντανούς , η οποία μηχανή , ίσως να έχει μια ανοχή στο να μας παραχωρήσει ενέργεια , μάλλον σίγουρα έχει αλλά, πόση όμως είναι αυτή η ανοχή; Δηλαδή από ποια κλίμακα εκμετάλλευσης και πάνω θα υπάρξει πρόβλημα και μετά από πόσο χρόνο;

Μπορεί ας πούμε να είναι η εκμετάλλευση αυτή σε μόνιμη βάση, όπως πάμε να στήσομε το σύστημα ; Μήπως πρέπει να πάμε σε ένα σύστημα περιοδικής εκμετάλλευσης;

Θέτει κανείς αυτά τα ερωτήματα , ή προχωρούμε (πάλι) με τη ίδια υπεραισιοδοξία και ανεμελιά, όπως με την πυρηνική ενέργεια , ότι δήθεν ανακαλύψαμε την απόλυτη λύση , μόνο και μόνο επειδή δεν έχει τα προβλήματα της προηγούμενης ,μέχρι να τα βρούμε (πάλι) μπροστά μας;



Πολύ φοβάμαι , ότι , αν κινηθούμε με την επιπολαιότητα που χαρακτηρίζει την ανθρωπότητα (και) στο τομέα της ενέργειας , όπου , το δόγμα μας είναι να διατηρήσομε πάσει θυσία την απίστευτη κατανάλωση στην οποία έχομε εθιστεί, σαν σε ναρκωτικό, πολύ φοβάμαι λέω , ότι, η πράσινη ενέργεια ίσως να είναι το τέλος μας.



Με την πυρηνική , δηλητηριάζομε τον πλανήτη , με το πετρέλαιο τον ζεσταίνομε παραπάνω , αλλά , εν πάσει περιπτώσει , η ίδια η μηχανή , ο καιρός , λειτουργεί , κάνοντας οτι μπορεί να διορθώσει την απίστευτη ανοησία μας .

Τώρα πάμε να κλέψομε ενέργεια από τον ίδιο τον καιρό (ήλιο, άνεμο, ρεύματα), αφενός μειώνοντας άμεσα τη δύναμη που έχει να διορθώνει τις ανοησίες μας , αφετέρου , πειράζοντας και επηρεάζοντας άμεσα ένα υπερπολύπλοκο σύστημα , πιστεύοντας αφελώς ότι αυτό δε θα αλλάξει …επειδή είναι πολύ μεγάλο.

Ξεχνάμε βέβαια , ότι δεν χρειάζεται να επιτεθούμε με ένα σφυρί σε μια μηχανή αυτοκινήτου π.χ. για να επηρεάσουμε τη λειτουργία της , κι ένα …καλωδιάκι να πετάξομε …θα χαλάσει η μηχανή.



Το ζητούμενο πάντως , δεν είναι να καβαλικέψουμε τους …Ροτσινάντες μας και να επιτεθούμε στους ανεμόμυλους. Το θέμα είναι , όπως πάντα άλλωστε , να κάμομε το μη αναμενόμενο για την εποχή μας . Να σκεφτούμε ! Να δούμε λίγο μπροστά …

Υ.Γ.

από μελέτη του ΜΙΤ τα συμπεράσματα
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Για να αντιμετωπίσουμε τις μελλοντικές ενεργειακές ανάγκες στον κόσμο λαμβάνοντας υπόψη την κλιματική αλλαγή απαιτείται η ανάπτυξη τεχνολογιών χαμηλής ή μηδενικής εκπομπής αερίων του θερμοκηπίου (GHG, greenhouse gases), όπως η αιολική ενέργεια.

Χρησιμοποιήσαμε ένα τρισδιάστατο κλιματικό μοντέλο για να βρούμε προσομοιωτικά τα πιθανά κλιματικά αποτελέσματα που σχετίζονται με την εγκατάσταση ανεμογεννητριών σε τεράστιες εκτάσεις γης και ωκεανών.
Η χρήση ανεμόμυλων για να ικανοποιήσουμε το 10% ή περισσότερο των αναγκών ενέργειας παγκοσμίως το 2100 μπορεί να προκαλέσει θέρμανση στην επιφάνεια που να υπερβαίνει τους 1° C στις επίγειες εγκαταστάσεις.
To μοντέλο μας έδειξε σημαντικές διαφοροποιήσεις της θερμοκρασίας (άυξηση και ελάτωση) και σε περιοχές μακριά από τις εγκαταστάσεις , όπως επίσης μεταβολές στην κατανομή νεφώσεων και βροχοπτώσεων ( Ξηρασία - υπερβολικές βροχές)


Τα αποτελέσματά μας δείχνουν πτώση της θερμοκρασίας στις θαλάσσιες εγκαταστάσεις, και αύξηση της θερμοκρασίας στις επίγειες,κάτι το οποίο ειναι πολύ ενδιαφέρον, δημιουργούν όμως και αμφιβολίες λόγω των μη ρεαλιστικών αυξήσεων στην επιφάνεια παραγωγής οπισθέλκουσας δύναμης που χρειάζεται για να εξαχθεί η στοχευμένη αιολική ενέργεια.
Θα πρέπει να αναπτυχθούν συγκεκριμένες καινούργιες και ρεαλιστικές προσαρμοσμένες κατά περίπτωση παράμετροι προσομοίωσης των επιπτώσεων που έχουν οι ανεμόμυλοι στις θάλασσες και να εφαρμοστούν σε μοντέλα ευρείας κυκλοφορίας προτού φτάσουμε σε αξιόπιστα συμπεράσματα.
Η εγκατάσταση ανεμόμυλων σε τόπους που έχουν διαφορετικά χωρικά όρια, τοπογραφίες και υδρολογικά δεδομένα θα μπορούσαν να επιφέρουν διαφορετικά, αλλά ενδεχομένως ακόμα πιο σημαντικά, κλιματικά αποτελέσματα.
Εξαιτίας της υπολογιζόμενης μη γραμμικότητας ανάμεσα στην τραχύτητα της επιφάνειας και στην κλιματική αντίδραση, ο ορισμός της καλύτερης δυνατής ανάπτυξης των ανεμόμυλων αποτελεί πρόκληση.
Οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις αυξάνονται με την ενέργεια που παράγεται και μειώνονται με την απόδοση μετατροπής. Επίσης, όσον αφορά τους ανεμόμυλους σε εκτενή διαστήματα που χρησιμοποιήσαμε προσομοιωτικά στις έρευνές μας, οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις εμφανίζονται μικρές όταν παράγουν λιγότερο από 1TW (Terrawatt) παγκοσμίως ακόμη και με τις τωρινές τεχνολογίες.
Τα αποτελέσματά μας θα πρέπει να είναι αρκετά ισχυρά στις υποθέσεις σχετικά με τις συγκεκριμένες τεχνολογίες ανεμόμυλων που χρησιμοποιούνται. Αυξάνοντας την αποδοτικότητά τους από 25% σε 35% βοηθάμε στη μείωση, αλλά όχι στην εξάλειψη, των υπολογισμένων κλιματικών αλλαγών. Τα αποτελέσματά μας στηρίζονται στη ρεαλιστική αντίληψη για την επιφάνεια της γης και το ατμοσφαιρικό οριακό στρώμα για το επιλεγόμενο κλιματικό μοντέλο, και οι έρευνες με εναλλακτικά μοντέλα, που περιλαμβάνουν κλιματικά μοντέλα υψηλής ανάλυσης με πλήρως δυναμικούς τρισδιάστατους ωκεανούς αποτελούν εγγύηση. Επίσεις απαιτούνται κατάλληλα πειράματα ανοιχτού χώρου για να ελεγχθούν τα πορίσματά μας και για να ερευνήσουμε καλύτερους τρόπους προσομοίωσης ανεμόμυλων σε μοντέλα.
Τέλος, η περιοδική εκμετάλλευση της αιολικής ενέργειας σε καθημερινή, μηνιαία ή και μεγαλύτερη χρονική κλίμακα, όπως έχει υπολογιστεί σ’ αυτές τις προσομοιώσεις και έχει καταγραφεί από μετεωρολογικές παρατηρήσεις ειναι μια από τις επιλογέςπου μαζύ με την υποστηρικτική ικανότητας παραγωγής, τις γραμμές μετάδοσης ενέργειας σε πολύ μεγάλη απόσταση και την αποθήκευση της ενέργειας στην τοποθεσία των εγκαταστάσεων με συγκεκριμένες οικονομικές παραμέτρους ειναι μεγάλες τεχνολογικές προκλήσεις.

πηγή
http://globalchange.mit.edu/files/document/MITJPSPGC_Rpt175.pdf


Ψαράκης Κ Ασήμι, 16 Οκτωβρίου 2011

Μαθηματικός.