Ψαράκης Κ.

πράσινη ενέργεια ή όπως λέμε "καινούργιο μου καλάθι"

2011-10-23T04:09:00.000-07:00

Πράσινη ενέργεια ή όπως λέμε «καινούργιο μου καλάθι»

Στις 16 Σεπτεμβρίου του 1954 ο Lewis Strauss, ο πρόεδρος της Αμερικάνικης επιτροπής Ατομικής ενέργειας, στάθηκε μπροστά σε ακροατήριο επιστημόνων στη Νέα Υόρκη και με σιγουριά ,τους διαβεβαίωσε ότι τα παιδιά τους ,θα απολάμβαναν την ηλεκτρική ενέργεια, υπερβολικά φτηνή, σχεδόν με μηδαμινό κόστος .....

Θα μπορούσε μάλιστα να προσθέσει , αλλά τότε δεν είχαν εμφανιστεί ακόμα αυτά τα προβλήματα , ότι δεν παράγει CO2, δεν δημιουργεί νέφος, ούτε φαινόμενο του θερμοκηπίου και υπερθέρμανση, και θα έλεγε αλήθεια!

Τότε , το "καινούργιο καλάθι" ήταν η πυρηνική ενέργεια η οποία πράγματι δεν είχε τα διαπιστωμένα μειονεκτήματα της προηγούμενης μορφής ,(του πετρελαίου), δηλαδή το υψηλό κόστος εξόρυξης και επεξεργασίας και τη μορφή της μόλυνσης που δημιουργεί η καύση των υδρογονανθράκων, προφανώς χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχε τα δικά της προβλήματα , όπως τόσο επώδυνα ανακαλύψαμε μετά…

(Πυρηνικά απόβλητα , «ατυχήματα» τύπου Τσέρνομπιλ και Φουκοσίμα κλπ)

Σήμερα , το "καινούργιο καλάθι" , είναι η πράσινη ενέργεια.

Δυστυχώς, η στάση μας δεν φαίνεται να άλλαξε. Προπαγανδίζομε (πάλι) την καινούργια αυτή μορφή με την οποία θα απομυζούμε ενέργεια από το περιβάλλον , με βασικό επιχείρημα ότι δεν έχει τα μειονεκτήματα των προηγούμενων μορφών!

Κανείς δεν αναρωτιέται επί της ουσίας ποιά θα είναι τα πιθανά προβλήματα αυτής της μορφής , όταν βέβαια αυτή θα εξελιχθεί σε μεγάλη κλίμακα . Δε μιλάμε εδώ για τις σεβαστές , αλλά ασήμαντες ως προς την ουσία του προβλήματος που εξετάζομε οικολογικές ευαισθησίες ,του τύπου οτι διώχνουν τα όρνεα π.χ..

Καί ένα πυρηνικό εργοστάσιο μπορεί να διώχνει τα όρνεα , αλλά δεν είναι το πρόβλημά στη Φουκοσίμα τα όρνεα....

Ας πάμε λοιπόν στην ουσία .Σ αυτό που λέμε «καιρό»...

"Ο καιρός διαμορφώνεται από την επίδραση τεσσάρων αλληλένδετων παραγόντων. Του ηλίου, της γής, της ατμόσφαιράς της, αλλά και του ανάγλυφού της. Αυτοί οι παράγοντες συγκροτούν μια τεράστια μηχανή πού με καύσιμα απ’ τον ήλιο, θερμαίνεται η γή και υποχρεώνει το γιγάντιο περίβλημά της, την ατμόσφαιρα, να τεθεί σε κίνηση η οποία οδηγεί στην παραγωγή και αλληλουχία των φαινομένων τά οποία συνιστούν τόν καιρό, ο οποίος και αυτός, παρά τις ιδιοτροπίες του,(είναι χαοτικό σύστημα) τελικώς υπόκειται στους φυσικούς νόμους, εκ των οποίων ο βασικότερος είναι οτι όπως κάθε μηχανή , χρειάζεται την ενέργειά της ."

Εμείς τι θέλομε να κάνομε με την πράσινη ενέργεια ;

Να κλέψομε ενέργεια , άμεσα , από αυτή την μηχανή ,την μηχανή του καιρού, και να την μετατρέψομε σε ηλεκτρική .

Μια ανεμογεννήτρια π.χ των 3ΜW απομειώνει , αφαιρεί, από την ενέργεια του αέρα , κλέβει από τη δύναμη του αέρα, 3.000.000 Joule το κάθε δευτερόλεπτο λειτουργίας της .

Αν έχει άνοιγμα φτερών 40 μέτρων , αυτή η απομοίωση των 3.000.000 joule το κάθε δευτερόλεπτο , γίνεται, σε ένα ρεύμα αέρα , του οποίου η διατομή είναι , όσο το εμβαδόν του κύκλου των φτερών της δηλαδή ...5.000 τετραγωνικά μέτρα, πέντε στρέμματα δηλαδή ( Ε=3,14Χ40Χ40) !

Απ αυτό το ποτάμι του ανέμου , με διατομή πέντε στρεμμάτων , η μία ανεμογεννήτρια παίρνει 3.000.000 joule το κάθε δευτερόλεπτο , που ισοδυναμούν για να καταλαβαίνομε τι λέμε, με την ενέργεια που χρειάζεται για να ανεβάσομε 30 τόνους σ ένα τριώροφο κτήριο!

Αυτή η ενέργεια , "κλέβεται" από την μηχανή του "καιρού"!

Βέβαια , και το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου μας "κλέβει" ενέργεια από τη μπαταρία της μηχανής , χωρίς καμιά συνέπεια. Αν βάζαμε όμως μια ...κουζίνα ;

Εδώ λοιπόν είναι η ουσία του προβλήματος . Η ενέργεια , που θα πάρομε από τον άνεμο, τον ήλιο, τη θάλασσα ,δεν είναι άχρηστη ενέργεια ,δεν περισσεύει από κάπου , όπως αφελώς νομίζουν κάποιοι, είναι η ενέργεια λειτουργίας της μηχανής που μας κρατά ζωντανούς , η οποία μηχανή , ίσως να έχει μια ανοχή στο να μας παραχωρήσει ενέργεια , μάλλον σίγουρα έχει αλλά, πόση όμως είναι αυτή η ανοχή; Δηλαδή από ποια κλίμακα εκμετάλλευσης και πάνω θα υπάρξει πρόβλημα και μετά από πόσο χρόνο;

Μπορεί ας πούμε να είναι η εκμετάλλευση αυτή σε μόνιμη βάση, όπως πάμε να στήσομε το σύστημα ; Μήπως πρέπει να πάμε σε ένα σύστημα περιοδικής εκμετάλλευσης;

Θέτει κανείς αυτά τα ερωτήματα , ή προχωρούμε (πάλι) με τη ίδια υπεραισιοδοξία και ανεμελιά, όπως με την πυρηνική ενέργεια , ότι δήθεν ανακαλύψαμε την απόλυτη λύση , μόνο και μόνο επειδή δεν έχει τα προβλήματα της προηγούμενης ,μέχρι να τα βρούμε (πάλι) μπροστά μας;

Πολύ φοβάμαι , ότι , αν κινηθούμε με την επιπολαιότητα που χαρακτηρίζει την ανθρωπότητα (και) στο τομέα της ενέργειας , όπου , το δόγμα μας είναι να διατηρήσομε πάσει θυσία την απίστευτη κατανάλωση στην οποία έχομε εθιστεί, σαν σε ναρκωτικό, πολύ φοβάμαι λέω , ότι, η πράσινη ενέργεια ίσως να είναι το τέλος μας.

Με την πυρηνική , δηλητηριάζομε τον πλανήτη , με το πετρέλαιο τον ζεσταίνομε παραπάνω , αλλά , εν πάσει περιπτώσει , η ίδια η μηχανή , ο καιρός , λειτουργεί , κάνοντας οτι μπορεί να διορθώσει την απίστευτη ανοησία μας .

Τώρα πάμε να κλέψομε ενέργεια από τον ίδιο τον καιρό (ήλιο, άνεμο, ρεύματα), αφενός μειώνοντας άμεσα τη δύναμη που έχει να διορθώνει τις ανοησίες μας , αφετέρου , πειράζοντας και επηρεάζοντας άμεσα ένα υπερπολύπλοκο σύστημα , πιστεύοντας αφελώς ότι αυτό δε θα αλλάξει …επειδή είναι πολύ μεγάλο.

Ξεχνάμε βέβαια , ότι δεν χρειάζεται να επιτεθούμε με ένα σφυρί σε μια μηχανή αυτοκινήτου π.χ. για να επηρεάσουμε τη λειτουργία της , κι ένα …καλωδιάκι να πετάξομε …θα χαλάσει η μηχανή.

Το ζητούμενο πάντως , δεν είναι να καβαλικέψουμε τους …Ροτσινάντες μας και να επιτεθούμε στους ανεμόμυλους. Το θέμα είναι , όπως πάντα άλλωστε , να κάμομε το μη αναμενόμενο για την εποχή μας . Να σκεφτούμε ! Να δούμε λίγο μπροστά …

Υ.Γ.

από μελέτη του ΜΙΤ τα συμπεράσματα
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Για να αντιμετωπίσουμε τις μελλοντικές ενεργειακές ανάγκες στον κόσμο λαμβάνοντας υπόψη την κλιματική αλλαγή απαιτείται η ανάπτυξη τεχνολογιών χαμηλής ή μηδενικής εκπομπής αερίων του θερμοκηπίου (GHG, greenhouse gases), όπως η αιολική ενέργεια.

Χρησιμοποιήσαμε ένα τρισδιάστατο κλιματικό μοντέλο για να βρούμε προσομοιωτικά τα πιθανά κλιματικά αποτελέσματα που σχετίζονται με την εγκατάσταση ανεμογεννητριών σε τεράστιες εκτάσεις γης και ωκεανών.

Η χρήση ανεμόμυλων για να ικανοποιήσουμε το 10% ή περισσότερο των αναγκών ενέργειας παγκοσμίως το 2100 μπορεί να προκαλέσει θέρμανση στην επιφάνεια που να υπερβαίνει τους 1° C στις επίγειες εγκαταστάσεις.
To μοντέλο μας έδειξε σημαντικές διαφοροποιήσεις της θερμοκρασίας (άυξηση και ελάτωση) και σε περιοχές μακριά από τις εγκαταστάσεις , όπως επίσης μεταβολές στην κατανομή νεφώσεων και βροχοπτώσεων ( Ξηρασία - υπερβολικές βροχές)

Τα αποτελέσματά μας δείχνουν πτώση της θερμοκρασίας στις θαλάσσιες εγκαταστάσεις, και αύξηση της θερμοκρασίας στις επίγειες,κάτι το οποίο ειναι πολύ ενδιαφέρον, δημιουργούν όμως και αμφιβολίες λόγω των μη ρεαλιστικών αυξήσεων στην επιφάνεια παραγωγής οπισθέλκουσας δύναμης που χρειάζεται για να εξαχθεί η στοχευμένη αιολική ενέργεια.
Θα πρέπει να αναπτυχθούν συγκεκριμένες καινούργιες και ρεαλιστικές προσαρμοσμένες κατά περίπτωση παράμετροι προσομοίωσης των επιπτώσεων που έχουν οι ανεμόμυλοι στις θάλασσες και να εφαρμοστούν σε μοντέλα ευρείας κυκλοφορίας προτού φτάσουμε σε αξιόπιστα συμπεράσματα.
Η εγκατάσταση ανεμόμυλων σε τόπους που έχουν διαφορετικά χωρικά όρια, τοπογραφίες και υδρολογικά δεδομένα θα μπορούσαν να επιφέρουν διαφορετικά, αλλά ενδεχομένως ακόμα πιο σημαντικά, κλιματικά αποτελέσματα.
Εξαιτίας της υπολογιζόμενης μη γραμμικότητας ανάμεσα στην τραχύτητα της επιφάνειας και στην κλιματική αντίδραση, ο ορισμός της καλύτερης δυνατής ανάπτυξης των ανεμόμυλων αποτελεί πρόκληση.
Οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις αυξάνονται με την ενέργεια που παράγεται και μειώνονται με την απόδοση μετατροπής. Επίσης, όσον αφορά τους ανεμόμυλους σε εκτενή διαστήματα που χρησιμοποιήσαμε προσομοιωτικά στις έρευνές μας, οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις εμφανίζονται μικρές όταν παράγουν λιγότερο από 1TW (Terrawatt) παγκοσμίως ακόμη και με τις τωρινές τεχνολογίες.
Τα αποτελέσματά μας θα πρέπει να είναι αρκετά ισχυρά στις υποθέσεις σχετικά με τις συγκεκριμένες τεχνολογίες ανεμόμυλων που χρησιμοποιούνται. Αυξάνοντας την αποδοτικότητά τους από 25% σε 35% βοηθάμε στη μείωση, αλλά όχι στην εξάλειψη, των υπολογισμένων κλιματικών αλλαγών. Τα αποτελέσματά μας στηρίζονται στη ρεαλιστική αντίληψη για την επιφάνεια της γης και το ατμοσφαιρικό οριακό στρώμα για το επιλεγόμενο κλιματικό μοντέλο, και οι έρευνες με εναλλακτικά μοντέλα, που περιλαμβάνουν κλιματικά μοντέλα υψηλής ανάλυσης με πλήρως δυναμικούς τρισδιάστατους ωκεανούς αποτελούν εγγύηση. Επίσεις απαιτούνται κατάλληλα πειράματα ανοιχτού χώρου για να ελεγχθούν τα πορίσματά μας και για να ερευνήσουμε καλύτερους τρόπους προσομοίωσης ανεμόμυλων σε μοντέλα.
Τέλος, η περιοδική εκμετάλλευση της αιολικής ενέργειας σε καθημερινή, μηνιαία ή και μεγαλύτερη χρονική κλίμακα, όπως έχει υπολογιστεί σ’ αυτές τις προσομοιώσεις και έχει καταγραφεί από μετεωρολογικές παρατηρήσεις ειναι μια από τις επιλογέςπου μαζύ με την υποστηρικτική ικανότητας παραγωγής, τις γραμμές μετάδοσης ενέργειας σε πολύ μεγάλη απόσταση και την αποθήκευση της ενέργειας στην τοποθεσία των εγκαταστάσεων με συγκεκριμένες οικονομικές παραμέτρους ειναι μεγάλες τεχνολογικές προκλήσεις.

πηγή
http://globalchange.mit.edu/files/document/MITJPSPGC_Rpt175.pdf

Ψαράκης Κ Ασήμι, 16 Οκτωβρίου 2011

Μαθηματικός.

Ελεγείο μοναχικό του Ανδρέου Κάλβου

2011-06-05T01:06:00.000-07:00

Ελεγείο μοναχικό και πένθιμο του Ανδρέου Κάλβου

-ας μη βρέξη ποτέ

Το σύννεφον , και ο άνεμος

Σκληρός άς μη σκορπίσει

Το χώμα το μακάριον Που Σε σκεπάζει

Οδοιπορώντας μες από νύχτες κι ασάλευτους ποταμούς

Ηρθες το φλογερό ξημέρωμα , που τ΄άναψαν

Μες στου χειμώνα την καρδιά εντάφια περιστέρια .

Πικρός κι αλύγιστος.

Μιλούσες μια γλώσσα κατάστικτη σαν τα σπασμένα μάρμαρα

Και δε φορούσες παρά μονάχα μαύρα , το πένθος της μοναξιάς.

Αγνάντευες ψηλά τα ηώα κάγκελα και πήδαγε η καρδιά σου

Από κορφή , από ένα βουνόν εις άλλο

Και γύρευε να πλήξη με κλαγγή γενναίου πουλιού τα σύννεφα

Καστάλιε κύκνε.

Μοναχικέ κι απρόσιτε μες στη κλειστή σου θλίψη,

Ποια οδύνη σου έσκαψε το στήθος και τόκανε να ηχή

Όχι σαν ήχος λυπημένου αυλού , σαν πτερωτή βροντή.

(Θανάσιμε τοξότη , που σκοπεύεις με εύστοχον χείρα

Εραστή του καθαρού γαλάζιου και του ψηλού γκρεμού,

άσε ν αγγίξω την καμπύλη σου σαν βέβηλος

Κι ας μου καούν τα δάκτυλα κι η γλώσσα ας μου κοπή)

Δεν ήσουνα για να πατάς στη γη.

Να τριγυρνάς ήσουν μ αετούς και λέοντες στους κήπους των Πιερίδων

εκεί που φέγγει ερατεινή η πρώτη αρχή της μέρας

και που καπνός δεν έθλιψε ποτέ το γαλάζιο των αιθέρων

Και να χτυπάς και να συντρίβεις μιάν προς προς μίαν της λύρας τις χορδες όλες.

Ως απ ένα βουνόν

ο αετός εις άλλο

πετάει, κ εγώ τα δύσκολα

κρημνά της αρετής ούτως επιβαίνω.

Και να ξυπνάει η Μούσα η Αρετή μες απ τη κλίνη των ανέμων

Αμάργαρη κι ολόγυμνη , και να σε παίρνει απάνω

μέσα στο χάος αμέτρητον των ουρανίων ερήμων.

Μυρτιά φέρνω και κλαδιά κυπαρίσσου

Μα που να βρώ τον ήσκιο σου ,την ταπεινή σου οθόνη,

Που σφικτοκλεί τη στάκτη σου σε ξένης γης τον ύπνο.

Ισως την πήρε ενας βοριάς και να την έχει γκόλφι,

Ισως τη πήρε πίσω η γή σε πέτρινο κρεβάτι...

Κάτω απ τα ήσυχα , παγωμένα φτερά της βαθειάς νύχτας,

Να μην ακούη τ αφρίζοντα ποτήρια μες σε καπνούς και φλόγας,

Τον βίαιο άνεμο που χτυπά και σχίζει τα παράθυρα.

-ας μη βρέξη ποτέ

Το σύννεφον , και ο άνεμος

Σκληρός άς μη σκορπίσει

Το χώμα το μακάριον Που Σε σκεπάζει

Ποίηση
Γ.Θέμελης.

Aγριες βιόλες

2011-06-05T01:05:00.000-07:00

Από φτωχούς γεννήθηκα σ ένα χωριό ένα βράδι.

Στη κούνια μου παράστεκαν η νύχτα η κρύα κι η φτώχια

Το πρώτο ο αγέρας μούφερε στα σπάργανα το χάδι

Το πρώτο κλάμα μου έσκυψαν να πιούν τα πρωτοβρόχια

Τη γύμνια μου χαρήκανε βοριάδες και λιοπύρια

και τη καρδιά μου μοίρασαν της γης οι αγάπες όλες

Μέσα στη φτώχια πλούτισα το πόνου τα ζαφείρια

κι όπου το δάκρυ στάλαξε , φούντωσαν άγριες βιόλες

Μπορει δε λέω , να διάβασα κι εγώ δυό τρία βιβλία

μα στο σχολειό δε μ έμαθαν όσα οι καιροί στις ρούγες

Κι οι λογισμοί ου αμόλευτοι , μακριά από τραίνα ή πλοία

με του βοριά ταξίδεψαν μονάχα τις φτερούγες.

Τη μοναξιά εμπιστεύτηκα . Τη πολιτεία ποτέ μου

μέσα στη νύχτα , που περνώ , με τ ασκητή το ράσο

ένα τραγούδι γύρευα , μου τόδωσες Χριστέ μου

Ε! φτάνει αυτό τα βάσανα του κόσμου να περάσω

Θανάσης Κυριαζής

ρόδου μοσχοβόλημα (Κωστής Παλαμάς)

2011-04-18T06:13:00.000-07:00

Εφέτος άγρια μ' έδειρε η βαρυχειμωνιά

που μ' έπιασε χωρίς φωτιά και μ' ήβρε χωρίς νιάτα,

κι ώρα την ώρα πρόσμενα να σωριαστώ βαριά

στη χιονισμένη στράτα.

Μα ψες καθώς με θάρρεψε το γέλιο του Μαρτιού

και τράβηξα να ξαναδώ τα' αρχαία τα μονοπάτια

στο πρώτο μοσχοβόλημα ενός Ρόδου μακρινού

μου δάκρυσαν τα μάτια.

Κωστής Παλαμάς

σε τρεις στίχους (Μαλακάσης)

2011-04-12T06:04:00.000-07:00

Σε τρεις στίχους

Ωσπου να πάρει κι η θωριά το πόνο για καθρέφτη

πόσες φορές ξεγέλασε και πόσες ελαθεύτη!

-βαθαίνει η πέτρα απ το νερό σταλια σταλιά όπου πέφτει....

Με χάρη και στραβά στ αυτί το κρεμεζί παπάζι

στητή χαμηλοβλέφαρη , περπατησιά όλο νάζι

-το ρόδι πέφτει απ τη ροδιά , καθώς μιλάς και σπάζει....

Στο πανηγύρι τ Αιγιαννιού κρυφού χορού μεθύσι

μ όσες μικρόν, σαν Ερωτα , μ έχαν πολύ αγαπήσει

-Αχ οι αγάπες οι παλιές , καημός που δε θα σβήσει...

Ολα τα ίδια πάντα εκεί και πάντα ο ίδιος πόνος ,

και να τα ντύνει όλα ιερά με τα χορτάρια ο χρόνος

και να περνώ κάθε φορά και πάντα να μαι μόνος!

2011-04-02T12:10:00.000-07:00

Λάμπρος Πορφύρας

Τα ερημοκκλήσια

Είναι στα ερημοκκλήσια που γκρεμίζονται

θλιμμένες Παναγίες, χλωμές εικόνες,

και μοναχά αγαπάνε τα αγριολούλουδα -

κρινάκια, κυκλαμιές, σπάρτα, ανεμώνες.

Σα θυμιατήρια αγροτικά κ' εφήμερα,

σκόρπια ή δεμένα σ'άτεχνο στεφάνι,

την άνθινή τους την ψυχή σκορπίζουνε

ψυχομαχώντας σ' άυλυ λιβάνι...

Αχ, όποιος πάει εκεί με τ' αγριολούλουδα,

στο πρώτον άγγιγμά του ανοίγει η πόρτα,

που ολόγυρα οι φωλιές την επλουμίσανε,

της λησμονιάς την κέντησαν τα χόρτα.

ανοίγει η πόρτα έτσι όπου συνήθισε

να την ανοίγη μόνον ο αγέρας -

σάμπως να την ανοίγη η Παναγιά

με την ανησυχία γλυκειάς μητέρας,

χαροκαμμένης γριάς, που τη λησμόνησαν

στο έρμο φτωχικό της και προσμένει

κάποιους ναρθούνε πέρ' από μια θάλασσα

αιώνια σκοτεινή, φουρτουνιασμένη...

επικίνδυνα περάσματα

2011-03-25T17:40:00.000-07:00

επικίνδυνα περάσματα

βγάζε τραγουδάκια στο διαδίκτυο
να σου λένε like οι φίλοι
κράτα το συναίσθημα μεσίστιο
και γλυκό του κουταλιού στα χείλη

Μή ξεχνάς την έρμη τη παράδοση
τον Μουντάκη και τον Ψαραντώνη
βάλε όμως και λιγάκι Scorpions
να μην ειναι ολάσπρο το σεντόνι

ΕΛΑ ΝΑ ΜΕ ΒΡΕΙς ΕΚΕΙ ΣΤΑ ΑΓΡΙΑ
ΜΕ ΞΕΓΥΜΝΩΜΕΝΑ Τ ΑΡΜΑΤΑ ΣΟΥ
κάποια επικίνδυνα περάσματα
θα επιχειρήσω στη καρδιά σου

Μέσα στου πιοτού τ άγρια κύματα
τρέλανες σαράντα Ποσειδώνες
πόσους λοβοτόμησες επίδοξους
και ομφαλοφόρους Λαιστρυγόνες;

Άφησε τ αγρίμια σου ελεύθερα
να διακινδυνεύσουνε στή πράξη
άσε πιά του κάμπου τα περάσματα
και προχώρα στων γκρεμνών τη τάξη.

επίπεδος κόσμος

2010-05-25T08:02:00.000-07:00

Οι φωτογραφίες που ανεβάσαμε ,στους Αστερούσιους, ειναι δυστυχώς το μόνο που μπορούμε να μεταφέρομε απο τον μαγικό κόσμο των γκρεμών στον "επιπεδο κόσμο" που ζούμε.

Αντιγράφω απο τον ΄"ΕΠΙΠΕΔΟ ΚΟΣΜΟ " του ENTOYIN A. AMΠOT

(με μικρές και ασήμαντες τροποποιήσεις...)

Στους

Κατοίκους του ΧΩΡΟΥ ΕΝ ΓΕΝΕΙ

και στους Αστερούσιους ειδικότερα

Αφιερώνονται αυτές οι φωτογραφίες

απο ένα ταπεινό κάτοικο της Μεσσαρας

με την προσδοκία οτι

Οπως αυτός μυήθηκε στα Μυστήρια των γκρεμων

έχοντας ζήσει ΜΟΝΟ στις δυό διαστάσεις

έτσι και οι κάτοικοι των Αστερουσίων

να μπορουν να αποβλέπουν όλο και πιο ψηλά

στα μυστικά των ΤΕΣΣΑΡΩΝ, ΠΕΝΤΕ, ακόμα και ΕΞΙ διαστάσεων

συνεισφέροντας μ αυτό το τρόπο

στην διάδωση της ομορφιάς

και στην δυνατότητα εξέλιξης

αυτού του σπάνιου και εκπληκτικού

χαρίσματος της ΣΕΜΝΟΤΗΤΑΣ

που ανθίζει στο χάος

Ε.Α. Αμποτ

για την αντιγραφή

Ψαράκης Κ.

η εκπαίδευση του ...δημάρχου

2010-05-25T08:00:00.000-07:00

απόσπασμα απο το ποίημα «Η εκπαίδευση του φυλάρχου» του Pablo Neruda

που δείχνει την άποψη των περήφανων Χιλιανών για το πως φτιάχνεται ο ηγέτης....

Ο Lautaro ένα λεπτό βέλος.....
........................................
......
Τα πρώτα του χρόνια ήταν σιωπή.
Η εφηβεία του κύρος.
Η νιότη του ένας αγριος άνεμος.
...........................
έμαθε τα πόδια του να σκαλώνουν στους καταρράκτες.

----------------------------
Εκτέλεσε τις δοκιμασίες του γκουανάκο.

Έζησε στις σήραγγες του χιονιού.

Παραμόνευσε το θήραμα των αετών.

Άγγιξε τα μυστικά των γκρεμών.

Απόλαυσε τα πέταλα της φωτιάς.

Βύζαξε την κρύα άνοιξη.

Πυρπολήθηκε σε φλεγόμενα φαράγγια.

Ήταν κυνηγός ανάμεσα σε βίαια πουλιά.

Κηλίδωσε τον μανδύα του με νίκες.

Παρατήρησε τις εφόδους της νύχτας.
-------

Έγινε σβελτάδα, φως ξαφνικό.
Δεν δίστασε μπροστά στο αποκάρωμα του φθινοπώρου.
Εργάστηκε στα αόρατα και στοιχειωμένα μέρη.
Κοιμήθηκε κάτω από τα σεντόνια των χιονοστιβάδων.
Ήταν αντάξιος της διαγωγής των βελών.
Ήπιε αίμα άγριο από τους δρόμους.
Ξέθαψε θησαυρούς από τα κύματα.
Έγινε απειλή, σαν ένας αυστηρός θεός.
Έφαγε από κάθε φωτιά του λαού του.
Έμαθε την αλφαβήτα του κεραυνού.
Μύρισε την σκόρπια τέφρα.
Τύλιξε την καρδιά του με δέρματα μαύρα.

Έλυσε τα αινίγματα της ελικόμορφης στήλης του καπνού.
Έκτισε το εαυτό του με ίνες απρόθυμες.
Τον λίπανε με την ψυχή της ελιάς.
Έγινε κρύσταλλο άθραυστης διαύγειας.
Σπούδασε να γίνει ένας άνεμος τυφώνα.
Πολέμησε μέχρι που το αίμα του τελείωσε.

Μόνο τότε ήταν άξιος του λαού του.

να φέρομε άραγε τους υποψήφιους δημοτικούς άρχοντες εκει στον Αμπά;;;
λέω τώρα εγώ...

η καινούργια κουζίνα

2010-02-14T09:54:00.000-08:00

οι ηρωες
Εμείς οι ήρωες

Που ζούμε σε τούτους τους ειρηνικούς καιρούς

μαζί με τους νοικοκύρηδες ανθρώπους

σαν δάσκαλοι ή σαν έμποροι ή σαν γεωργοί

έχομε κάθε καλή πρόθεση να ενδιαφερόμαστε

για τις περιουσίες και το χρηματιστήριο,για τη τιμή του λαδιού και της βενζίνης

και τις διεφθαρμένες κυβερνήσεις

ακόμα και για το ποδόσφαιρο….

Παραγγέλνομε καινούργιες κουζίνες

έρχονται οι συγγενείς και απορούμε

Απίστευτο πόσα γνωρίζουν αυτοί οι άνθρωποι

για τα σπίτια και τα έπιπλα

τα χρώματα που ταιριάζουν πιο πολύ

μιλούν με πάθος για τα πλακάκια

μιλούμε και μείς

έχομε κάθε καλή πρόθεση να ενδιαφερόμαστε για τον νεροχύτη

τον απορροφητήρα

για τις ατέλειωτες αρρώστιες τους

και τα συμπτώματα τους

έχομε αλήθεια κάθε καλή πρόθεση…

Όταν φεύγουνε θυμόμαστε τον Πετρόκωστα

στη μοναξιά του Λιβυκού

και τον παλαιό των ημερών τον προπάτορα Κόρακα

να σφάζει τον Αλήκο

κι άλλους πολλούς που βρέθηκαν

στο πόλεμο και στη φωτιά

ενώ εμείς οι ήρωες ετούτων των άβολων καιρών

τι άλλο μας έμεινε να κάνομε

από το να κινδυνεύομε άσκοπα

στα όρη στ άγρια βουνά….

αθώα θύματα

της αδυσώπητης ειρήνης…

σημειώσεις…
Το βράδυ της 12ης Ιουνίου 1942, το υποβρύχιο "ΤΡΙΤΩΝ"
με κυβερνήτη τον υποπλοίαρχο Επαμεινώνδα Κοντογιάννη, απεβίβασε κοντά στο αεροδρόμιο Ηρακλείου έξη καταδρομείς του SAS.
Επικεφαλής ήταν ο Γάλλος ταγματάρχης George Berge.
Οι υπόλοιποι ήταν ο Αγγλος λοχαγός Lord Jellicoe,
ο Ελλην ανθυπολοχαγός Κώστας Πετράκης
και οι Γάλλοι Jacques Mouhot λοχίας, Pierre Leostik δεκανεύς, Jack Sibapd δεκανεύς.
Την επόμενη ημέρα πέρασαν καταδρομικά στο αεροδρόμιο και ανετίναξαν αποθήκες καυσίμων και πυρομαχικών καθώς και 21 αεροπλάνα Junkers Ju-88.
Την επόμενη ημέρα οι Γερμανοί εξετέλεσαν 50 Ελληνες ομήρους ως αντίποινα.

Ο Μιχαήλ Κόρακας ήταν οπλαρχηγός της επανάστασης του 1821.
Γεννήθηκε στην Πόμπια της Μεσσαράς το 1787 ως Μιχάλης Καρούζος.
Σε ηλικία 18 ετών σκότωσε τον Αγά Αλήκο.
Η επωνυμία Κόρακας του αποδόθηκε ως ένδειξη της επιθετικότητας που έδειχνε εναντία στους Τούρκους κατακτητές.
Αγωνίστηκε στην Κρητική Επανάσταση το 1821.
Το 1827 με πειρατικό πλοίο και ορμητήριο την Κάρπαθο πολέμησε τον αιγυπτιακό και οθωμανικό στόλο.
Το 1828 συνέχισε τον αγώνα στην Πελοπόννησο και τιμήθηκε με το βαθμό του λοχαγού και το χάλκινο σταυρό του Φοίνικα.
Επέστρεψε με τιμές στην Κρήτη το 1834 και πήρε μέρος στις Κρητικές Επαναστάσεις του 1841, 1858 και 1866 πολεμώντας σκληρά ενάντια σε πολυάριθμες τουρκικές δυνάμεις.
Κήρυξε την Κρητική Επανάσταση επανάσταση του 1878 και κατόπιν τιμήθηκε από το βασιλιά Γεώργιο στην Αθήνα και τον πατριάρχη Φώτιο στην Αλεξάνδρεια.
Πέθανε σε βαθιά γηρατειά στην πατρίδα του την Πόμπια.

το βιβλίο μου

2010-01-22T10:29:00.000-08:00

Σαράντα χρόνια το διαβάζω ετούτο το βιβλίο.

τελευταία δε βλέπω πια τα γράμματα μα δε με νοιάζει

βλέπω εκείνες τις ζωγραφιές

στο τέλος της κάθε ιστορίας,

κάτι τσαμπιά σταφύλια, κοιμητήρια ,

καράβια που σαλπάρουνε,

λιοντάρια,

καμιά γυναίκα σε κήπους ή να παίζει μαντολίνο,

πουλιά…

μπορώ ακόμα να διαβάζω τους τίτλους με τα μεγάλα γράμματα

Ο ΝΕΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ , ΝΑΜΠΟΘ ΚΑΙ ΙΖΑΜΠΕΛ,

ΕΡΩΤΕΣ, ΕΒΕΛΙΝ,

ΒΟΤΣΕΖΑΝΑ ΚΑΙ ΠΡΙΜΑΝΤΕ

και Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ…

ιστορίες που κάποτε γράψαν άνθρωποι

και πάνω τους σαν ψάρια στα δίκτυα ,

σαν κομμάτια ρούχα πιασμένα στους φράκτες

δικά μου κομμάτια που άφησαν οι εαυτοί μου στα περάσματά τους .

σκέφτομαι ότι θα ‘ρθει ώρα που δε θα βλέπω ούτε τους τίτλους και σιγά σιγά ούτε τις εικόνες

θα μείνει μόνο η μυρωδιά και το βάρος.

Ας πιούμε λοιπόν.

πίνομε

για να μείνομε πίσω

να φύγουν τα πράγματα μπροστά

να τα δούμε.

καταλαβαίνεις άραγε τι λέω?

[να κατεβούμε από το κύμα του χρόνου

να ξεπεζέψομε από το τώρα

μη φοβάσαι.

θα ξανανέβουμε το πρωί.]

έτσι που λες για το βιβλίο μου

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΟΥ

ΒΟΤΣΕΖΑΝΑ ΚΑΙ ΠΡΙΜΑΝΤΕ ..

σκέφτομαι να τους πω να μη ξεχάσουν

να το βάλουν στο τάφο μου.

το κλάσμα του Τολστόϊ

2009-08-06T14:22:00.000-07:00

Ο Λ. Τολστόϊ έλεγε ότι ο άνθρωπος ειναι ένα κλάσμα.

Αριθμητής ειναι η πραγματική του αξία

και παρανομαστής η αξία που ο ίδιος αποδίδει στον εαυτό του.

Οσο πιο μεγάλος ο παρανομαστής , τόσο μικρότερο το κλάσμα

και αντίθετα

όσο μικρότερος ο παρανομαστής τόσο μεγαλύτερο το κλάσμα!

Θυμήθηκα τα λόγια αυτά βλέποντας στο video που ακολουθεί ,

τη στάση αυτού του ανθρώπου

εννοώ του Στ. Κουγιουμουτζή

που έγραψε το καταπληκτικό αυτό τραγούδι

"Όταν ανθίζουν πασχαλιές"

Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής

Στίχοι: Σταύρος Κουγιουμτζής
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας / Δίσκος: "Όταν ανθίζουν πασχαλιές", 1971

Είπες πως θα ρθεις να με βρεις
μα γέρασ η καρδιά μου
κι ούτε πουλί φτερούγισε
μέσα στην ερημιά μου

Χελιδονάκι του Μαγιού
πόσο πολύ σου μοιάζω
όταν ανθίζουν πασχαλιές
κι όταν αναστενάζω

δείτε το

για τον Ηρακλή

2009-07-30T12:59:00.000-07:00

για τον Ηρακλή

...δυό η ώρα τη νύκτα να παρηγορώ τους μεθυσμένους

που θέλουν να κάμουν φονικό,

και το κρασί

να με πηγαίνει αλλού.

Ούτε κορμιά ,ούτε ποτέ ξανά

μόνο κηδείες μικρών παιδιών

και ρίζες δέντρων.

Το σπίτι μύριζε φασκομηλιά.

Φεύγουνε.

Χαϊδεύομε τα μαλάκια τους στα άσπρα φέρετρα

κόβουμε τυριά στα μνημόσυνα

κλαίμε μαζί με το παππού που γράφει μαντινάδες στα μάρμαρα

τι άλλο να κάμομε.

τι άλλο να πούμε.

Έλα να πάμε να μαζέψομε το δίκταμο από τους γκρεμούς

και τη φασκομηλιά από τα φαράγγια

και το βράδυ

ας υψώσουμε το ποτήρι στο άνεμο

να πάει την ευχή στα κοιμητήρια

να πάει την ευχή στους γκρεμούς

τους στολισμένους απ τα σύνεργα που δε θα πάρει πια κανείς

- ο άλλος ακόμα χαμένος στα βάραθρα των νοσοκομείων-

βράζει το καλοκαίρι

όλα είναι μέσα σε τούτο το καζάνι

αυτά που έγιναν

και τ άλλα που έρχονται

και που τα περιμένομε γυμνοί πια

γυμνοί από δέρμα

να μας δέρνει ο χρόνος

κατάστηθα

ποτέ ξανά

2009-07-19T10:09:00.001-07:00

για τους νεκρούς.

2009-07-04T10:27:00.000-07:00

πηγή

χωρίς λόγο και λόγια

2009-06-15T23:33:00.000-07:00

χαρακίρι το νόημα της αποχής

2009-06-08T04:08:00.000-07:00

η αποχή ειναι χαρακιρι της δημοκρατίας.

ο έντιμος θάνατος των δημοκρατικών δικαιωμάτων.

η μοναδική πια λύση για μένα και ίσως και για πολλούς άλλους .

πότε θα ξαναψηφίσω

Θα ξαναψηφίσω όταν το να ψηφίζω θα ξαναγίνει ακριβώς αυτό που λέει ότι είναι.

Ότι δηλαδή εμπιστεύομαι μια παράταξη , συμφωνώ με την ιδεολογία της , με το πρόγραμμά της , και στηρίζω τους ανθρώπους αυτούς με την ψήφο μου και όχι μόνο, και είμαι βέβαιος ότι όπως εγώ τους ψηφίζω έτσι κι αυτοί θα σεβαστούν κατ αρχήν τον εαυτό τους και μετά και εμένα.

Θέλω να ψηφίζω έτσι όπως τρώγω γιατι μ αρέσει το φαί, όπως πίνω κρασί με τους φίλους μου γιατί μ αρέσει η παρέα τους , τους σέβομαι και τους εκτιμώ και δε τους κοροϊδεύω.

Όπως κάνω τη δουλειά μου στο σχολειό και δε ντρέπομαι , όπως περπατώ στο τόπο μου και χαιρετώ τους ανθρώπους.

Ετσι θέλω και να ψηφίζω .

Δε μπορώ λοιπόν να ψηφίσω το ένα από τα κόμματα της εξουσίας για να «τιμωρήσω» το άλλο, ή για να μη «βγει» το άλλο, ούτε τα μικρά κόμματα για να «τιμωρήσω» το δικομματισμό , ούτε ανεκδιήγητους διάφορους για να

«στείλω μήνυμα» .

Δεν αντέχω άλλο τα λεγόμενα αριστερά κόμματα να παίζουν το ρόλο των αμορτισέρ των κομμάτων εξουσίας , φροντίζοντας επιμελώς να αυξήσουν τη δύναμή τους

(τάχα «για μια δυνατή φωνή στο κοινοβούλιο») αλλά όχι τόσο ώστε να χρειαστεί να αναλάβουν ευθύνες .

Λες και η ουσία δε βρίσκεται στο να σταματήσομε το βιασμό της δημοκρατίας αλλά στο να φωνάζομε «βοήθεια την βιάζουν» με «δυνατή φωνή»

Όταν τρώγω , τρώγω για να φάω, ούτε μήνυμα στέλνω σε κανένα , ούτε διαμαρτύρομαι, ούτε τιμωρώ, ούτε τίποτα.

Τρώγω.

Όταν ξαναψηφίσω λοιπόν θέλω να ψηφίσω.

Αλλιώς , καλύτερα , νηστικός.

και όπου το βγάλει η βράση

ή που θα σάξει η δουλειά ή που θα σοχαλάσει

το μυστήριο του ανθρώπου

2009-05-29T23:30:00.000-07:00

στο Πάτερ Χαράλαμπο

....λέγουν ότι η αληθινή τέχνη

έχει τις ρίζες της

στο μυστήριο του ανθρώπου.

Οι άνθρωποι όμως νομίζομε σαν μυστήριο

εκεινα που κρατουμε κρυφά και μυστικά

απο τον ιδιο μας τον εαυτό .

συνήθως τοις πασι γνωστά

κι όμως με επιμέλεια

ανομολόγητα ημίν

Ομως το μυστήριο του ανθρώπου

ξεκινά

όταν ο άνθρωπος δεν έχει πια μυστικά απο κανένα.

Αν δε μπορούμε λοιπόν να αντέξομε το μυστήριο του εαυτού μας

πως θα αναπαυθούμε Πατερ Χαράλαμπε στο μυστήριο του Θεού?

ενα βιντεο που μου στείλανε

2009-05-21T21:51:00.000-07:00

View this movie at cultureunplugged.com

ακόμα και η αμαρτία

2009-04-23T13:56:00.000-07:00

.....

Μόνος, πολύ μόνος κι αβοήθητος είναι ο άνθρωπος σήμερα!

Δεν έχει στήριγμα.

Του χρειάζεται παρηγορητής.

Ή Ρωσία χρειάζεται πάντα τα μοναστήρια και τους γεροντάδες, τους στάρετς, τους παρηγορητές...

Αν όχι σ' αυτούς, που αλλού να καταφύγουν οι ανήσυχες και πονεμένες ψυχές μας;

Απ' τη ζοφερή μας μοναξιά και την εγκατάλειψη δεν προέρχονται τάχα όλες οι θλίψεις, όλος ο ψυχικός μας κόπος,
ακόμα και ή αμαρτία;

....

αντιγραφή απο το "οδοιπορικό ραβδί" του Β. Νικηφόρωφ - Βόλγιν

ακτές

2009-03-08T09:45:00.000-07:00

Μορφές του Χρόνου (σχεδίασμα β)

Ψάξε!
Αυτά που χάθηκαν και φύγαν.
Ψάξε μέσα στου χρόνου τις στοές.
Τα 'χει μαζί του απόψε το φεγγάρι
Πάνω στις παγωμένες κορυφές.

Παίξε ξανά της νύκτας το τραγούδι.
Πάμε μαζί στου χρόνου τις ακτές
Να δούμε να φυτρώνει το λουλούδι
Που 'ναι μαζί το αύριο και το χθες.

Θα 'ρθει η πικρή αυγή.
Πάνω στο μνήμα
οι άνεμοι θα λένε προσευχές.
Τη νύχτα, άλλη μια μορφή
θα περιμένει
Στης λησμονιάς τις φεγγαρόλουστες ακτές.

ο Ανδρέας ο πρωτόκλητος

2009-02-28T10:44:00.001-08:00

ΤΟΥ ΑΙΓΑΓΡΟΥ

Πήδηξε ο αίγαγρος και στάθηκε σε μια ψηλή κορφή.

Στητός και ρουθουνίζοντας κοιτάζει τον κάμπο και αφουγκράζεται

πριν άλλο σκίρτημα σε άλλη κορφή τον πάει.

Τα μάτια του λάμπουν σαν κρύσταλλα και μοιάζουν με μάτια αετού, ή ανθρώπου που μέγας οίστρος τον κατέχει.

Το τρίχωμά του είναι στιλπνό και ανάμεσα στα πισινά του πόδια, πίσω και κάτω απ’ το κεντρί του, το μέγα σήμαντρον της απολύτου ορθοδοξίας ταλαντευόμενον σε κάθε σάλεμά του, βαριά και μεγαλόπρεπα κουνιέται.

Κάτω εκτείνεται ο κάμπος με τα λερά μαγνάδια του και τις βαρειές καδένες.

Ο αίγαγρος κοιτάζει και αφουγκράζεται. Από τον κάμπο ανεβαίνει μία μυριόστομη κραυγή ανθρώπων πνευστιώντων.

«Αίγαγρε! Αίγαγρε! Έλα σε μας για να χαρής και να μας σώσης».

Ο αίγαγρος κοιτάζει και αφουγκράζεται.

Όμως δεν νοιάζεται καθόλου για όλου του κάτω κόσμου την βοή και την αντάρα.

Στέκει στητός στα πόδια του, και όλο μυρίζει τον αέρα, σηκώνοντας τα χείλη του σαν σε στιγμές οχείας.

«Αίγαγρε! Αίγαγρε! Έλα σε μας για να ευφρανθής και να μας σώσης. Θα σε λατρέψουμε ως Θεό. Θα κτίσουμε ναούς για σένα. Θάσαι ο τράγος ο χρυσός! Και ακόμη θα σου προσφέρουμε πλούσια ταγή και όλα τα πιο ακριβά μανάρια μας…

Για δες!»

Και λέγοντας οι άνθρωποι του κάμπου έσπρωχναν προς το βουνό ένα κοπάδι από μικρές κατσίκες σπάνιες, από ράτσα.

Ο Αίγαγρος στέκει ακίνητος και οσμίζεται ακόμη τον αέρα.

Έπειτα, ξαφνικά, υψώνει το κεφάλι του και αφήνει μέγα βέλασμα, που αντηχεί επάνω και πέρα απ’ τα φαράγγια σαν γέλιο λαγαρό, και μονομιάς, με πήδημα γοργό, σαν βέλος θεόρατο ή σαν διάττων, ακόμη πιιο ψηλά πετιέται.

Γεια και χαρά σου, Αίγαγρε! Γιατί να σου φαντάξουν τα λόγια του κάμπου και οι φωνές του; Γιατί να προτιμήσης του κάμπου τα κατσίκια; Έχεις ό,τι χρειάζεσαι εδώ και για βοσκή και για οχείες και κάτι παρά πάνω, κάτι που, μα τον Θεό, δεν ήκμασε ποτέ κάτω στους κάμπους – έχεις εδώ την Λευτεριά!

Τα κρύσταλλα που μαζώχθηκαν και φτιάξαν τον Κρυστάλλη,

ο Διονύσιος Σολωμός ο Μουσηγέτης,

ο Ανδρέας ο πρωτόκλητος και πρωτοψάλτης Κάλβος,

ο Περικλής Γιαννόπουλος που ελληνικά τα ήθελε όλα κ’ έκρυβε μέσα του, βαθιά, μια φλογερή ψυχή Σαβοναρόλα,

ο μέγας ταγός ο Δελφικός, ο Αρχάγγελος Σικελιανός που έπλασε το Πάσχα των Ελλήνων και ανάστησε (Πάσχα και αυτό) τον Πάνα,

ο εκ του Ευξείνου ποιητής ο Βάρναλης ο Κώστας ,

αι βάτοι αι φλεγόμεναι, ο Νίκος Εγγονόπουλος και ο Νικήτας Ράντος,

ο Οδυσσεύς Ελύτης, που την ψυχή του βάφτισε στα ιωνικά νερά του Ελληνικού Αρχιπελάγους,

ο εκ Λευκάδος ποιητής, αυγερινός και αποσπερίτης, ο Νάνος Βαλαωρίτης,

αυτοί και λίγοι άλλοι,

αυτοί που πήραν τα βουνά, να μην τους φάη ο κάμπος,

δοξολογούν τον οίστρο σου και το πυκνό σου σπέρμα, γιε του Πανός και μιας ζαρκάδας Αφροδίτης.

Γεια και χαρά σου, Αίγαγρε, που δεν αγαπάς τους κάμπους !

Τι να τους κάνης: Ο ήλιος εδώ, κάθε πρωί, σηκώνεται ανάμεσα στα κέρατά σου!

Στα μάτια σου λάμπουν οι αστραπές του Ιεχωβά και ο ίμερος ο άσβηστος του Δία, κάθε φορά που σπέρνεις εδώ, στα θηλυκά σου, την ένδοξη και απέθαντη γενιά σου!

Γεια και χαρά σου, Αίγαγρε, που δεν θα πας στους κάμπους!

Γεια και χαρά σου, που πατάς τα νυχοπόδαρά σου στων απορρώγων κορυφών τα πιο υψηλά Ωσαννά!

Είπα και ελάλησα, Αίγαγρε, και αμαρτίαν ουκ έχω.

Ανδρέας Εμπειρίκος

Η συνάντηση

2009-02-15T12:40:00.001-08:00

Η συνάντηση

Συναντηθήκαμε στο γκρεμό.

Αυτός δε ξέρω τι γύρευε εκεί

εγώ έψαχνα ένα πέρασμα στο φαράγγι

και πιάσαμε κουβέντα -εκεί στα γκρέμια –

για το αιώνιο θέμα…

Πόσο πληγώνουν τέλος πάντων

αυτά τα απίστευτα θηλυκά

τις ευαίσθητες και γενναίες καρδιές μας.

Του είπα πόσο τον ζηλεύω

γιατί τα θηλυκά τους

–οι κατσίκες-

είναι πολύ πιο ήρεμες από τις δικές μας

-τις γυναίκες-

τέλος πάντων μια φορά το χρόνο

που αλλάζει η διάθεσή τους

και μπαίνουν στην αλλόκοτη κατάσταση

-που είναι οι δικές μας συνέχεια-

και δημιουργούν ταραχή στις καρδιές

και επιθυμίες παράξενες

που δε σ αφήνουν να κοιμηθείς

και ακατανόητες πράξεις

να κοιτάς το φεγγάρι

να θές να πέσεις στους γκρεμούς

να τραγουδάς απελπισμένος

-άλλη μεγάλη ταλαιπωρία-

αλλά μετά μένουν έγκυες

-ενώ οι δικές μας τίποτα-

και επανέρχεται η τάξη.

μη ζηλεύεις μου λέει

εσείς έχετε ο καθένας τέλος πάντων ένα θηλυκό

εμείς ή όλες ή τίποτα

και άντε τώρα να κουτουλάς τους φίλους σου

εκεί στα γκέμια

για να ανακηρυχτείς ο τράγος της χρονιάς

και του χρόνου φτου κ από την αρχή

άσε που πρέπει να μείνουν όλες έγκυες

-μη βιαστείς να ζηλέψεις-

για κάμε το δικό σου..

μα όλες! μικρές μεγάλες…

είναι και κάτι ασουλούπωτες

άστα

Μετά κουνήσαμε τις κεφάλες μας

και οι δυό με γένια

ο ένας με κέρατα

και αναστενάξαμε βαθιά

με κατανόηση και χωρίσαμε.

αλήθεια

τι τραβάμε κ εμείς οι γενναίοι των Αστερουσίων…

Αγαλλιάσομαι, ως ο ευρίσκων σκύλα πολλά.

2009-02-06T01:51:00.000-08:00

δε θυμάμαι πως βρέθηκα σ'αυτό το ιστολόγιο (Irida Lemi - A fistful of poems ) .Αυτό που θυμάμαι ειναι οτι αισθάνθηκα όπως έχω περιγράψει και στο "τραγούδι των ανέμων"

..ως ο ευρίσκων σκύλα πολλά.

έ καημένη βέργα....

2009-02-03T11:37:00.000-08:00

πιστεύω οτι αυτή η μεγάλη σιωπή της κοινωνίας και η ανοχή της , απο τη μεταπολίτευση και μετά, που εγώ μάλλον σαν μεγαλοψυχία την ερμηνεύω (και όχι σαν χαζομάρα όπως την προσλαμβάνουν οι πολιτικοί) έχει λήξει!
πριν λίγο τα δεκαεξέχρονα, τώρα οι αγρότες, σε λίγο οι οικοδόμοι... τι θα κάμετε κύριοι πολιτευτές αν κατεβούν όλοι μαζύ?
ως πότε θα κρίβεστε πίσω απο τα Ματ ?
Ως πότε θα ψεκάζετε τους ανθρώπους με χημικά λες και είναι ενοχλητικά έντομα?
Κρυμμένοι, ανύπαρκτοι , ψεύτες , φοβισμένοι ?

ενας αγρότης μου ειπε οτι την επόμενη φορά που θα ανεβούνε στην Αθήνα θα κρατούν ψεκαστήρες να σας ψεκάσουν με μπλάβη πέτρα (θειικό χαλκό) μήπως λέει και σας φύγει η χολέρα που έχετε στο μυαλό!

παλιές ιστορίες

2009-01-31T13:39:00.001-08:00

Παλιές ιστορίες

Πρόλογος
Το νησάκι στο οποίο ξεκίνησε αυτή η ιστορία είναι ένα από τα πολλά μικρά νησιά του Αιγαίου της λεγόμενης άγονης γραμμής , δίπλα στις Τουρκικές Ακτές.

Στα νησιά αυτά ο στρατός έχει στήσει φυλάκια – παρατηρητήρια που τα επανδρώνει με πέντε έξι στρατιώτες και ένα λοχία που τους αντικαθιστούν κάθε δυό μήνες.
Τουλάχιστον έτσι είχαν τα πράγματα στη δεκαετία του ογδόντα που συνέβησαν τα παρακάτω γεγονότα.
……………………
Κατά τις ένδεκα το βράδυ , στα ταβερνάκια της παραλίας είχαν μείνει πια οι τακτικοί πελάτες.
Ο παραλιακός δρόμος που το καλοκαίρι τέτοια ώρα ήταν γεμάτος κόσμο

ήταν άδειος. Έκανε λίγο κρύο, είχε φεγγάρι και ξαστεριά. Ήταν τέλος του Μάρτη –αρχές του Απρίλι.
Σε να από τα ταβερνάκια, μια μικρή μακρόστενη αίθουσα χωμένη στα διπλανά σπίτια σα σπηλιά , με τζαμαρία στο παραλιακό δρόμο, χωρίς κουρτίνες, στη μέσα μεριά το ψυγείο –πάγκος , που χώριζε κάπως το μαγειρείο

από τον υπόλοιπο χώρο και τα τραπεζάκια τοίχο –τοίχο ,καθότανε καμιά δεκαριά άτομα, ψαράδες όλοι και απ ότι φαινότανε , διακριτικά και κάπως συνωμοτικά παρακολουθούσαν το ζευγάρι που καθόταν στη μέσα αριστερή γωνία.

Η κοπέλα καμιά τριανταριά χρονών, η μόνη γυναίκα στη ταβέρνα, είχε τη πλάτη στη αίθουσα , τους αγκώνες στο τραπέζι και παρακολουθούσε μ ένα κάπως αμήχανο τρόπο το νεαρό που ρητόρευε καθισμένος απέναντί της , με τη πλάτη στο τοίχο και έβλεπε όλη την αίθουσα σαν δάσκαλος που κάθεται στην έδρα.

O νεαρός , γύρω στα εικοσιπέντε υποτίθεται ότι απευθυνόταν στη κοπέλα αλλά μιλούσε με τέτοιο τρόπο ώστε να τον ακούν όλοι, χωρίς βέβαια να υψώνει τη φωνή, αλλά με την απαιτούμενη θεατρικότητα και από ότι φαινόταν του προξενούσε ευχαρίστηση το ότι είχε τραβήξει τη προσοχή , μολονότι παρίστανε ότι το αγνοούσε, αντίθετα με τη κοπέλα που αισθανόταν άβολα από τη κατάσταση αυτή.

Ωστόσο ο νεαρός συνέχιζε να μιλά

- Όταν σηκώσεις το περίστροφο και το βάλεις εδώ (έδειξε τον κρόταφό του) υπάρχουν τρία χρονικά διαστήματα.
Το πρώτο διαρκεί όσο πιέζεις τη σκανδάλη , ο επικρουστήρας του όπλου σηκώνεται αργά. μέσα σου παλεύεις ακόμα με την απόφαση , μπορείς όμως ακόμα να διακόψεις τη διαδικασία και το ξέρεις. Αρκεί ν αφήσεις τη σκανδάλη απαλά…

Το δεύτερο , που είναι ελάχιστο είναι από τη στιγμή που επικρουστήρας περάσει το κρίσιμο σημείο και αρχινά να πέφτει . Εδώ δεν υπάρχει επιστροφή.

Το τρίτο , αν υπάρξει τρίτο , είναι μετά, όταν συνειδητοποιείς ότι συνεχίζεις να ζεις. Αυτό που άκουσες ήταν απλώς κλικ και όχι μπαμ! Ο επικρουστήρας βρήκε μια από τις πέντε άδειες θέσεις και όχι αυτή με τη σφαίρα.

Ο νεαρός έκαμε παύση. Έγειρε μπροστά, έβαλε τα χέρια στο τραπέζι και μίλησε τονίζοντας πολύ τα λόγια του.

-Σ αυτό το ελάχιστο κομμάτι του χρόνου, το δεύτερο, ο άνθρωπος βάζει το πόδι του που έλεγα πριν. Το δρόμο που ξεκινά από την απόφαση παραδοχής του θανάτου.
Όταν κρατάς ένα καλάμι και το λυγίζεις , υπάρχει ένας ελάχιστος χρόνος που αλλάζει δραματικά τη δομή του και τα πράγματα δεν είναι πια όπως πριν, Όταν σπάζει! Το κάρβουνο και το διαμάντι είναι και τα δυό άνθρακας. Η διαφορά τους βρίσκεται στο τρόπο που είναι δομημένα τα άτομα. Σ αυτό το διάστημα ο άνθρωπος μπαίνει κάρβουνο και βγαίνει διαμάντι!

Ύστερα τι θα πει ελάχιστος χρόνος. Ποιος ξέρει τι είναι ο χρόνος για να ξέρει τι είναι λίγος ή πολύς.
Ο νεαρός έγειρε πίσω το σώμα του. Η έκφρασή του πήρε κάτι το παιχνιδιάρικο.

- θα σε ρωτήσω κάτι είπε στη κοπέλα. Αν βρίσκεσαι σ ένα κάμπο και από κει που είσαι δε μπορείς να δεις ένα ποτάμι που κυλά πιο πέρα ,γιατί ας πούμε σας χωρίζει ένας λόφος και περπατήσεις , κινηθείς δηλαδή στο χώρο μέχρι να το δεις, τι θα σκεφτείς όταν το δεις. Ότι και καλά δεν υπήρχε πριν ,και τώρα , μόλις το είδες φτιάχτηκε, ή , όπως είναι και λογικό υπήρχε από πριν αλλά απλώς εσύ δε το έβλεπες? Προφανώς το δεύτερο! Όταν λοιπόν κινούμαστε στο χρόνο και πάμε από το πριν στο τώρα και στο μετά, γιατί να μη δεχτούμε ότι το τώρα υπήρχε από πριν ,όπως και το ποτάμι και εμείς απλώς μετακινηθήκαμε στο χρόνο ,από μια θέση που το τώρα ήταν μη ορατό , σε μια από την οποία το βλέπομε, αλλά νομίζομε ότι το τώρα δεν υπήρχε αλλά αναδύθηκε από το πουθενά? Κατάλαβες ? γιατί το καθετί να μη έχει ήδη συμβεί και ο χρόνος , το πριν το τώρα το μετά , να είναι θέσεις από τις οποίες εμείς βλέπομε το καθετί, και να είναι ψευδαίσθηση ότι τάχα τώρα γίνονται ή ότι θα συμβούν στο μέλλον?

Οι ψαράδες που παρακολουθούσαν τα λεγόμενα του νεαρού , καθώς αυτός μιλούσε για τη ρώσικη ρουλέτα και το «δρόμο» όπως τον ονόμαζε που έπρεπε κατά τη γνώμη του να ακολουθήσει κάποιος, έχασαν το ενδιαφέρον τους μόλις άρχισε τα περί χρόνου.

Οι περισσότεροι γύρισαν στις μικροκουβέντες τους και στη ταβέρνα ξανάρχισε η μουρμούρα που είχε διακοπεί από τη διάλεξη του νεαρού.

Η κοπέλα που δυσανασχετούσε με τη πορεία της συζήτησης ,βγήκε από το ρόλο του παθητικού ακροατή που την είχε βάλει ο νεαρός. Μιλούσε με ένα δειλό χαμόγελο

-Δε τα πολυκαταλαβαίνω αυτά τα επιστημονικά είπε. Χθες όμως είπες κάποια πράγματα ….
Γι αυτό είμαι εδώ….

Κοίταξε για λίγο τον νεαρό σαν να περίμενε να τη καταλάβει. Όταν είδε ότι δεν έγινε κατανοητή σαν να το πήρε πια απόφαση, καθώς τόση ώρα έκανε υπομονή . Σχεδόν σαν να της ξέφευγαν τα λόγια.

-Κοίτα είπε. Κανονικά δε θα έπρεπε να ‘μαι εδώ. Το νησί είναι μικρό, με γνωρίζουν και δε με νοιάζει, αλλά ο πατέρας μου θα ακούσει αύριο διάφορα. Σε γνώρισα χθες, βγήκαμε σήμερα, δε σε ξέρω σχεδόν καθόλου κι όμως το απόγευμα πήγαμε στο κρεβάτι, και τώρα είμαστε μαζί στη ταβέρνα. Δεν είναι σωστό να γίνονται έτσι αυτά τα πράγματα. Χθες όμως στη παρέα που σε γνώρισα είπες κάποια λόγια. Εγώ δε ξέρω να μιλώ και δε μπορώ να πω αυτά που αισθάνομαι .Εσύ μίλησες με τέτοιο τρόπο σα να μιλούσες για μένα και τότε ένιωσα κάτι –δε ξέρω και γώ τι ένοιωσα. Γι αυτό δε με νοιάζει ούτε τι θα πούνε ούτε τίποτα. Μου πέρασε η σκέψη πως λες πράγματα που διάβασες σε βιβλία αλλά και έτσι να είναι ξέρεις τι λες. Άλλωστε και συ είπες πως κάπου το διάβασες αυτό. Ότι ο άνθρωπος θέλει να πετάξει , να ζήσει την ελευθερία του ουρανού, έτσι το είπες. και επειδή δε μπορεί να πετάξει πέφτει στους γκρεμούς. γιατί όταν πέφτει, μέχρι να σκοτωθεί ζει την ελευθερία του ουρανού. Όταν το είπες αυτό , αισθάνθηκα ότι μου έκαμες ένα τεράστιο δώρο. Δε μιλούσες σε μένα αλλά αυτά τα λόγια ήταν μόνο για μένα . Αυτά τα λόγια μου χρειαζότανε σε όλη μου τη ζωή για να καταλάβω εγώ τι ζωή μου. Μετά γύρισες και μίλησες μόνο σε μένα ,σιγά και μου είπες αυτό με τα πλοία που συναντιούνται μια στιγμή στη μέση της σκοτεινής θάλασσας και χάνονται για πάντα το καθένα στη πορεία του. Εγώ κατάλαβα ότι κατάλαβες πως ένιωσα και δε ήθελες να χαθούμε. Έτσι το ένιωσα γιατί αυτό το είπες μόνο σε μένα. Γι αυτό είμαι σήμερα εδώ χωρίς να μ ενδιαφέρει τι λέει ο ένας κι ο άλλος.

Ο νεαρός άκουγε πολύ σοβαρός . Από το πρόσωπο του έφυγε η προηγούμενη έκφραση αυτοϊκανοποίησης για τη πολυπραγμοσύνη του.
Η Ελένη σταμάτησε για λίγο σα να έψαχνε να βρει λόγια. ήταν συγκινημένη.
-Τις νύχτες το ονειρεύομαι αυτό. είπε. Και παλαιότερα ονειρευόμουν ότι πετούσα μπροστά σε ανθρώπους που με θαύμαζαν . Τώρα ονειρεύομαι ότι είναι νύχτα και είμαι σε γκρεμούς που δίδουν στη θάλασσα. Ονειρεύομαι ότι πέφτω σ αυτούς τους γκρεμούς πάνω από το μαύρο πέλαγος και πετώ.
Πήρε ανάσα και συνέχισε
-Εδώ δε μιλά κανείς γι αυτά τα πράγματα. Για όλα αυτά που είναι μέσα μας. Μόνο εσένα άκουσα να μιλάς γι αυτά . Ούτε εγώ τα έχω πει σε κανένα ποτέ. Μόνο μ εσένα μπορώ να τα πω.. Είναι περίεργα όλα αυτά , δεν είναι ; σα να υπάρχουν και να μη υπάρχουν. Είναι παράξενα , κατέληξε. Όλα είναι παράξενα, και τώρα που είμαστε μαζί είναι παράξενο. Είναι κι αυτό σαν όνειρο…
Η ώρα είχε προχωρήσει. Συζήτησαν για λίγη ώρα ανώδυνα θέματα και έφυγαν.
Περπάτησαν μέχρι το σπίτι της και χώρισαν .

Το φυλάκιό του ήταν 3-4 χιλιόμετρα μακριά από τη κωμόπολη που ήταν η πρωτεύουσα και το μοναδικό λιμάνι του νησιού. Ο δρόμος έκοβε το βουνό που κατέληγε στη θάλασσα καμία εκατοστή μέτρα πάνω από τις βραχώδεις ακτές και ακολουθούσε από λίγο πιο ψηλά τη διαμόρφωση της ακτής.
Ο Μανόλης είχε αρχίσει να πίνει από το μεσημέρι που κατέβηκε στη «πόλη». Όταν ήρθε η Ελένη στο ραντεβού που είχαν ορίσει τη προηγούμενη μέρα είχε μπει στο στάδιο της μέθης που το χαρακτηρίζει η λαγνεία. Μια λαγνεία που καταργεί κάθε αναστολή και ζητά ικανοποίηση χωρίς να ενδιαφέρεται για το πρόσωπο που έχει κάνεις δίπλα του. Όταν πήγαν στο σπίτι ενός φίλου του που του είχε δώσει τα κλειδιά συνέχισε να πίνει. Στη ταβέρνα η μέθη τον είχε οδηγήσει σ αυτή τη φλυαρία και την επίδειξη γνώσεων που παρακολουθήσαμε. Τώρα βρισκόταν στο τελευταίο στάδιο.
Θα μπορούσε να το πει κάνεις παραισθησιακό. Αντιλαμβανόταν τα αντικείμενα της πραγματικότητας σαν σύμβολα των συναισθημάτων του και των σκέψεών του. Η πόλη που περπατούσε με τα δρομάκια της ήταν η ίδια του η ζωή με τις επιλογές της. Η περίπλοκη σκιά ενός δέντρου στο φως του φεγγαριού ,ήταν μια σκέψη , μια νοητική δομή με όλες τις επιμέρους διασυνδέσεις της , μια μισοσκότεινη αυλή ήταν ένας έρωτας. Όλος του ο εσωτερικός κόσμος είχε ξεχειλίσει από μέσα του και είχε βγει έξω , στα σπίτια , στους δρόμους ,στις αυλές στα δέντρα. Το φεγγάρι ήταν ο χρόνος και η θάλασσα ο θάνατος. Περπατούσε μέσα στον εαυτό του. Εδώ και κει συναντούσε ξεχασμένες συναισθηματικές καταστάσεις από τότε που ήταν παιδί ή έφηβος ,όπως αυτές που αναδύονται ξαφνικά μέσα μας από μια μυρωδιά ή μια μελωδία , που εναλλάσσονταν με καινούργιες συνθέσεις όπως παλιές μουσικές σε νέες φόρμες σε μια ροή εξαντλητική , άλλοτε αρμονική η μια με την άλλη και άλλοτε έντονα ενοχλητική.
Το κάθε τι ήταν ένα σύμπαν που θα μπορούσε να ασχολείται για πάντα μ αυτό, όπως ένα σπίτι ή ένα ασήμαντο ξερό χόρτο στη άκρη του δρόμου. Υπήρχαν σκέψεις μέσα σε σκέψεις , συναισθήματα μέσα σε συναισθήματα , ροές συναισθημάτων, σενάρια ζωής , ένα χάος.
Σιγά σιγά όλα άρχισαν να οργανώνονται σε μια αίσθηση ενός επερχόμενου νοήματος καθολικής ισχύος που θα εξηγούσε με μιας τα πάντα.
Αισθανόταν ότι βρισκόταν στα πρόθυρα της αποκάλυψης μιας αρχής συμπαντικού κύρους.
Μ αυτή την αίσθηση πήγε στο φυλάκιο και κοιμήθηκε με τα ρούχα.
Ονειρεύτηκε το νεκροταφείο του χωριού του βαλμένα κάπως γερτό σε μια παραλία του νησιού.
Τα κύματα βουβά έβρεχαν τους πρώτους τάφους. Αυτός καθότανε λίγο πιο πάνω και έβλεπε το νεκροταφείο που βούλιαζε στο πέλαγος.
Μέσα του υπήρχε μια απέραντη ερημιά.

κ όμως ειναι έτσι ή "τι ειναι χρήμα" ή περι παγκόσμιας κρίσης

2009-01-19T08:36:00.000-08:00

μέρος πρώτο

μέρος δεύτερο

μέρος τρίτο

μέρος τέταρτο

μέρος πέμπτο

Φεβρουάριος 1877.

2009-01-12T13:02:00.000-08:00

Κεφάλαιο Πρώτο
Ο γδαρμός…
Οι εφημερίδες θύμισαν πως φέτος το χειμώνα ήρθαν στη Μόσχα πολλά σλαυόπαιδα ορφανά πολέμου.

Ένα απ αυτά όπως έμαθα ,ένα κοριτσάκι οκτώ χρόνων από τη Βουλγαρία λιποθυμά συχνά και πέφτει αναίσθητη κάθε φορά που θυμάται το εξής γεγονός.
Είδε με τα ίδια του τα μάτια τους Κιρκάσιους να γδέρνουν ζωντανό το πατέρα της βγάζοντάς του όλο το δέρμα…

Ω πολιτισμέ! Ω αυτή η Ευρώπη που τόσο θα ζημιωνόταν τα συμφέροντά της αν εμπόδιζε στα σοβαρά τους Τούρκους να γδέρνουν τους πατέρες μπροστά στα μάτια παιδιών τους! Πραγματικά! τι ανώτερο μπορεί να υπάρχει για την Ευρώπη απ αυτά τα ύψιστα συμφέροντα του πολιτισμού που λέγονται εμπόριο, ναυσιπλοΐα, αγορές , εργοστάσια? Αυτά είναι συμφέροντα που δεν επιτρέπεται μα κανένα τρόπο να τα θίγει κάνεις όχι μόνο με το μικρό του δακτυλάκι αλλά και με τη σκέψη ακόμα. κι όμως ναι.
«Καταραμένα να ‘ναι αυτά τα συμφέροντα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού».! Αυτή η φωνή δεν είναι δική μου . είναι του «Νεολόγου της Μόσχας» αλλά θεωρώ τιμή μου να τη συμμεριστώ. Ναι , ναι καταραμένα να ναι αυτά τα συμφέροντα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού και καταραμένος να ναι και ο ίδιος ο πολιτισμός αν για να διατηρηθεί πρέπει να γδέρνουν τους ανθρώπους! κι όμως είναι γεγονός. για να διατηρηθεί πρέπει να γδέρνουν ανθρώπους!
Ανθρώπους? Ποιους ανθρώπους? Μια φουχτα ανθρώπους κάπου σε μια χαμένη γωνία της Τουρκίας που κανένας δε θ άκουγε να μιλούν γι αυτή αν δε βάζανε τις φωνές οι Ρώσοι Από την άλλη μεριά όμως το μεγαλύτερο μέρος του οργανισμού μένει ζωντανό και υγιές απολαμβάνει αγοράζει πουλάει και βιομηχανοποιεί.

Το πρωί έμαθα την ιστορία του παιδιού που λιποθυμά και το απόγευμα έτυχε να περάσω από τη λεωφόρο Νεφσκι. Εκεί, μόλις πάει τέσσερεις η ώρα μητέρες και νταντάδες βγάζουν περίπατο τα παιδιά τους.

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή μια ακουσία σκέψη βάρυνε τη ψυχή μου.»

"Ο πολιτισμός σκέφτηκα-μα ποιος τολμά να τα βάλει με το πολιτισμό- ναι κάτι σημαίνει ο πολιτισμός.

Τουλάχιστον τα παιδάκια μας που κάνουν το περίπατό τους στη λεωφόρο Νεφσκι δε θα δουν να τους γδέρνουν τους πατεράδες τους , κι αυτές οι μητέρες δε θα δουν τα παιδιά τους να τα πετούν στον αέρα και να τα σουβλίζουν με τις ξιφολόγχες τους όπως έγινε στη Βουλγαρία.

Έτσι είναι! Αυτό το απόκτημα είναι όπως και να το κάμεις προς τιμήν του πολιτισμού! Ακόμα κι αν ήταν μόνο για την Ευρώπη, δηλαδή σ ένα κομματάκι της γήινης σφαίρας σ ένα αρκετά περιορισμένο τόπο σε σχέση με την επιφάνεια του πλανήτη μας ( τι τρομακτική σκέψη) ωστόσο αυτό υπάρχει , έστω και σ αυτή τη γωνίτσα, έστω κι αν παραδεχτούμε πως πληρώνεται πολύ ακριβά δηλαδή με το γδάρσιμο των αδελφών μας εκεί κάτω ,στην άλλη άκρη της Ηπείρου αλλά τουλάχιστον εδώ στο τόπο μας υπάρχει!

Ας συλλογιστούμε μονάχα πως ποτέ και πουθενά δεν είχε πραγματοποιηθεί αυτή η ασφάλεια πιο πριν έστω και για ένα μικρό κομμάτι του κόσμου.

Ναι κάτι κερδήθηκε , όχι γιατί είμαστε εμείς μέσα στην ασφάλεια αλλά γιατί δημιουργήθηκε μια ζώνη πολιτισμού που ίσως επεκταθεί!
Αυτές οι αισιόδοξες σκέψεις έρχονταν άθελα στο νου μου κι άξιζε τον κόπο να τις συλλογιστώ μολονότι ο κόσμος είναι αίνιγμα και μόνο ο Θεός γνωρίζει τι κυοφορεί το μέλλον….
Πάνω που ήμουν έτοιμος να φωνάξω μέσα μου «ζήτω ο πολιτισμός» όταν ξαφνικά οι σκέψεις μου αντιστράφηκαν ριζικά.
……
Το ότι δε γδέρνουν ανθρώπους και δε σουβλίζουν παιδιά στην κυριολεξία και όχι μεταφορικά ,εδώ , στη λεωφόρο Νεφσκι είναι εντελώς τυχαίο γεγονός που οφείλεται στο ότι ακόμα κάποιος «ειδήμων» δεν έχει «αποφανθεί» πως το να βγάζομε από μερικούς το πετσί που έχει στη ράχη τους είναι «απαραίτητο» κάτω από τις «τρέχουσες συγκυρίες» , και πρέπει οπωσδήποτε να συμβεί για το κοινό συμφέρον…..

………………

Από το ημερολόγιο ενός συγγραφέα
του Φ. Ντοστογιέφσκι.
Υ.Γ.
Με το βιβλίο αυτό έχω μια απίστευτη σχέση. Μικρός (στο δημοτικό ίσως) το συναντούσα εδώ κ εκεί μέσα στο σπίτι μου και διάβαζα μάλλον ακατανόητες για μένα τότε σελίδες .
Αργότερα ,πιο μεγάλος, ξέχασα την ύπαρξη του (ειχα τους λόγους μου) αλλά όχι αυτά που διάβασα τα οποία παραδόξως θεωρούσα δικές μου ιδέες! πολύ αργότερα κατέληξα (μελετώντας την ποιητική του Ντοστογιέφσκι) στο συμπέρασμα της αναγκαιότητας της ύπαρξης του ημερολογίου το οποίο ξαναβρήκα και του οποίου θυμήθηκα την ύπαρξη…

χρόνια πολλά

2008-12-30T12:32:00.000-08:00

Y.Γ.

Παρακαλώ ακούστε το όλο!

δε μπορώ να βρώ κάτι καλύτερο για τις ευχές μου

απο την απίστευτη Φλερυ

(επιμένω ακούστε το όλο και θα καταλάβετε γιατί!)

Η εαρινή σύναξη των αγροφυλάκων

2008-12-29T02:07:00.000-08:00

Ο Πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής έκανε την ακόλουθη δήλωση:

"Σ’ αυτές τις κρίσιμες ώρες, η πρόκληση είναι ξεκάθαρη:

Να θωρακίσουμε το δημοκρατικό πολίτευμα απέναντι στη βία ακραίων ομάδων. Γι’ αυτό η εθνική ενότητα είναι αυτή τη στιγμή το χρέος όλων μας.
Κατέστησα σαφή τη θέση μου

ότι όλοι όσοι προκαλούν βιαιότητες και βανδαλισμούς

είναι εχθροί της Δημοκρατίας."

Ένας τοίχος χωρίζει το Λύκειο Ασημίου από το κτήριο της Αγροφυλακής .

Τους καφέδες τους τους παραγγέλλουν στο κυλικείο μας.

Δίπλα , στο Λύκειο, μια εξαιρετική συνάδελφος, φιλόλογος, αναπληρωτής ,που σε ελάχιστο διάστημα κατέκτησε με τις γνώσεις και το ηθος της μαθητές και γονείς «διαβάζει για τον ΑΣΕΠ» που αναβλήθηκε λόγω των επεισοδίων και των καταλήψεων.
Εχει εισαχθεί στο Πανεπιστήμιο με πανελλήνιες , υπέστη με επιτυχία τις εξετάσεις του Πανεπιστημίου , συμβαίνει να έχει και master , διδάσκει ήδη με απόλυτη επιτυχία και πρέπει να εξεταστεί για να συνεχίσει να διδάσκει.

Από δίπλα , μακάριοι οι αγροφύλακες πίνουν το καφέ τους, προσπαθώντας να «συνέλθουν» από την εξαντλητική διαδικασία της επιλογής τους δηλαδή ….

ΦΕΚ A 148/5.7.2007 NOMOΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 3585
Προστασία του περιβάλλοντος, αγροτική ασφάλεια και άλλες διατάξεις.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Εκδίδομε τον ακόλουθο νόμο που ψήφισε η Βουλή:

….. Η επιλογή τους γίνεται με σύστημα αντικειμενικών κριτηρίων (μόρια).

Κριτήρια πρόσληψης αποτελούν ο γενικός βαθμός απολυτηρίου Λυκείου, η γνώση ξένων γλωσσών, η εκπλήρωση των στρατιωτικών υποχρεώσεων ως εφέδρων αξιωματικών ή σε ειδικές δυνάμεις των Ενόπλων Δυνάμεων και η κατοχή άδειας οδήγησης μοτοποδηλάτου ή μοτοσικλέτας.
…….Για την αξιολόγηση και βαθμολόγηση της εν γένει προσωπικότητας των υποψηφίων και της δυνατότητας να ανταποκριθούν στην άσκηση των καθηκόντων τους, οι υποψήφιοι υποβάλλονται σε προφορική συνέντευξη ενώπιον επιτροπής, που αποτελείται από έναν εκπρόσωπο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με βαθμό τουλάχιστον νομικού συμβούλου, που ορίζεται προς τούτο από τον Πρόεδρο αυτού και από δύο Αγρονομικούς Διευθυντές. Η ίδια επιτροπή έχει και την ευθύνη της διενέργειας της διαδικασίας πρόσληψης……

Αθήνα, 2 Ιουλίου 2007

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΚΑΡΟΛΟΣ ΓΡ. ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ

ΟΙ ΥΠΟΥΡΓΟΙ

Αυτός ο βανδαλισμός , η απροκάλυπτη ηθική βία , ο δημόσιος βιασμός της ισονομίας γίνεται κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια των εφήβων –θυμάτων όπου
κατά το ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών , ως παράρτημα της Διακήρυξης των θεμελιωδών αρχών της δικαιοσύνης σχετικά με τα θύματα της κατάχρησης εξουσίας,

"Με τον όρο "θύματα" νοούνται τα άτομα που έχουν υποστεί, είτε ατομικά είτε ομαδικά, βλάβη, κυρίως ζημιά στη σωματική ή πνευματική τους ακεραιότητα, ηθική οδύνη, υλική απώλεια ή σοβαρή ζημιά στα θεμελιώδη δικαιώματά τους λόγω ενεργειών ή παραλείψεων που δεν συνιστούν παραβίαση της εθνικής ποινικής νομοθεσίας , αλλά αποτελούν παραβιάσεις των διεθνών προδιαγραφών όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα".

Ο Πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Σ’ αυτές τις κρίσιμες ώρες, η πρόκληση είναι ξεκάθαρη: Να θωρακίσουμε το δημοκρατικό πολίτευμα απέναντι στη βία ακραίων ομάδων. Γι’ αυτό η εθνική ενότητα είναι αυτή τη στιγμή το χρέος όλων μας.
Κατέστησα σαφή τη θέση μου

ότι όλοι όσοι προκαλούν βιαιότητες και βανδαλισμούς είναι εχθροί της Δημοκρατίας.......

το προσκυνητήρι

2008-12-24T09:36:00.001-08:00

πρόλαβα και την είδα

Κυριακή πρωί στην μεσαία λωρίδα

της φαρδιάς λεωφόρου

με τα σαστισμένα δέντρα

που δε μπορούν να καταλάβουν

γιατί δε τα ‘κοψαν μαζί με τ’ άλλα,

τελείως αδιάφορη για τους οδηγούς

που ανόητοι

φαντάζονται τη ξένη δύναμη για δική τους,

να φροντίζει σκυφτή το προσκυνητάρι.

χαρούμενη

σα τη μάνα που φέρνει το πρωινό γάλα

ή σα τη γυναίκα

που φέρνει το πρωινό καφέ .

Αυτή κι ο νεκρός της στη μέση της αδυσώπητης πόλης

κάτω από τα σαστισμένα δέντρα

κι οι δικοί μου νεκροί

που με περιμένουν

με εκείνη την απίστευτη αγάπη της ερημιάς

και την ακατανόητη χαρά των νεκρών

κάθε φορά που τους θυμόμαστε.

Υπερασπίσου το παιδί

2008-12-16T11:31:00.000-08:00

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν

πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν

και πώς σε θένε

Έχε το νου σου στο παιδί,

κλείσε την πόρτα με κλειδί

ψέματα λένε

Κάποτε θα ‘ρθουν γνωστικοί,

λογάδες και γραμματικοί

για να σε πείσουν

Έχε το νου σου στο παιδί

κλείσε την πόρτα με κλειδί,

θα σε πουλήσουν

Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί

που θα 'χει σβήσει το κερί

στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί

γιατί αν γλιτώσει το παιδί

υπάρχει ελπίδα

μόνο αν γλυτώσει το παιδί ,

το παιδί που το κυνηγούν εκεί έξω

γιατί αγανάκτησε

και το παιδί μέσα μας

που κουράστηκε πια να κλαίει

και χάθηκε

υπάρχει ελπίδα.

τα χαμηλοζωσμένα

2008-12-15T10:24:00.000-08:00

Από το Σεπτέμβρη μέχρι σήμερα , κάθε Σαββατοκύριακο ανεβαίνω στη Αθήνα.

Δε με νοιάζει η ταλαιπωρία των πλοίων και των σταθμών ,ούτε η χαμένη ξεκούραση , ούτε η Δευτέρα που πάω από το πλοίο στη τάξη για μάθημα ,όσο αυτό που γεμίζει τη ψυχή μου η πόλη των πολλών ανθρώπων.
Η οσμή της απελπισίας και της κακομοιριάς στον αέρα.

Κατεβαίνω το Σάββατο 13 του Δεκέμβρη στο Πειραιά και

ανασαίνω άνοιξη αντί για χειμώνα ,

και λεβεντιά αντί για κακομοιριά και απελπισία.

Ανάσαινα ελεύθερα.

Ανάσαινα τη λεβεντιά των πιτσιρικάδων που όταν σκοτώσανε το φίλο τους ,

αντί να φοβηθούνε και να τρυπώσουν στα σπίτια τους ,

βγήκανε και τα κάμανε γυαλιά καρφιά.

Προκαλέσανε ανοικτά τις «δυνάμεις» και τις ξεφτίλισαν πλήρως.
Ούτε λίγο ούτε πολύ αποδείξανε ότι αυτοί . τα πιτσιρίκια τα χαμηλοζωσμένα ,

με το καβάλο του παντελονιού στα γόνατα και το βρακί να φαίνεται,

ότι ώρα θέλουν καίνε το σύμπαν

μπροστά στα σαστισμένα και ξινά μάτια υπουργών,

πρωθυπουργών, βουλευτών και αρμοδίων.

Στους οποίους στείλανε απλό και ξεκάθαρο μήνυμα.
Πηγαίνετε σπίτια σας-ολοι είστε ανίκανοι.

Δε καταδικάζω τη βία των πιτσιρικάδων ,

ούτε τη καταστροφή των παρουσιών των ανθρώπων

ούτε τους κουκουλοφόρους ούτε τους ακάλυπτους την κεφαλή.

Καταδικάζω αυτούς που δημιούργησαν μέσα τους

την οργή που ξέσπασε σε βία.

Δηλαδή τους 300 ανίκανους να κυβερνήσουν

και τους επίσης ανίκανους να σταθούν στα πόδια τους

που τους στηρίζουν και στηρίζονται σ αυτούς.
Η χώρα τελεί υπό την κατοχή των ανικάνων.
Οι ανίκανοι να δουλέψουν, οι ανίκανοι να διοριστούν με τη αξία τους ,

οι ανίκανοι να ανεβούν στην ιεραρχία της εργασίας τους ,

οι ανίκανοι να επιχειρήσουν, να παλέψουν τον ανταγωνισμό ,

να πλουτίσουν αν αυτό θέλουν ,

βρήκαν σαν λύση να υποστηρίζουν τους επίσης ανίκανους να κυβερνήσουν οι οποίοι τους πραγματοποιούν τις επιθυμίες τους.

Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή πολιτικός στην Ελλάδα που να παράγει πολιτική σωστή ή λάθος!

Όλοι «παριστάνουν» τους πολιτικούς.

Η πολιτική έγινε ηθοποιία αλλά δυστυχώς με πραγματικές συνέπειες.

Ο πρωθυπουργός διαβάζει εκθέσεις ιδεών (ισως για πανελλήνιες?)

όπου συνεχώς ανακοινώνει τις καλές του προθέσεις

λες και δε κυβερνά ή λες καιπροσπαθει να πείσει τον εαυτό του οτι κυβερνά!

ο δε αρχηγός της αντιπολίτευσης θέλει να μας παρουσιάσει τη πουτάνα για παρθένα!

Να μιλά τόσο ωραία αλλά σαν ουδέποτε να κυβερνήθηκε η χώρα από το Πασοκ

σαν να πρόκειται για νέο κόμμα που κάνει τα πρώτα του βήματα ,

και στο βάθος να χειροκροτούν και να γλείφονται όλα τα παλιά λαμόγια και να ακονίζουν τα μαχαιροπήρουνα.

Το Λάος αγκαλιά με τη Παπαρήγα σε ένα μαυροκόκκινο έρωτα στον οποίο τους οδήγησε "ο φόβος μπροστά στην ελευθερία" του επαναστατημένου εφήβου.

και το Σύριζα να ξεπλένει τα χέρια μόλις του τράβηξε το αυτάκι η Παπαρήγα και η τελευταία δημοσκόπηση.

Τα πράσινα λαμόγια έτοιμα να κάτσουν στο τραπέζι μόλις σηκωθούν τα μπλε και αλλάξουν οι αρμόδιοι τραπεζομάντηλα.

Οποία συνομωσία των ανικάνων!

Αντί να πάνε όλοι μαζί να βόσκουν κούβους , μα δε κάνουν για τίποτε άλλο συνωμότησαν!
Και το χειρότερο!
Όπως ο βιαστής εξασφαλίζει τη σιωπή του θύματος δημιουργώντας του τύψεις και ενοχές γι αυτό που αυτός έκαμε έτσι κι αυτοί.
Μας έκαναν να αισθανόμαστε τύψεις που μας εξαπάτησαν! Γιατί λέει «εσείς μας ψηφίσατε»

Έλα όμως που οι δεκαεπτάρηδες δε τους ψήφισαν..δε νιώθουν τύψεις και μίλησαν ανοικτά και τους είπαν το go home που λέγαμε και μείς στους Αμερικάνους κάποτε στις Γούβες , πάλαι ποτέ δεκαεπτάρηδες…

Δε ξέρω πώς να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στα πιτσιρίκια τα χαμηλοζωσμένα ,με τα όρθια μαλλιά σα τα κοκοράκια για το δώρο της απενοχοποίησης που μου κάμανε.

Που φωνάξανε το περίφημο (από το παραμύθι του Άντερσεν που καλύτερα από χίλιες κοινωνικές αναλύσεις εξηγεί την εποχή μας – τα ρούχα του βασιλιά)
-ο βασιλιάς είναι γυμνός-
επιφυλάσσομαι να ανταποδώσω .

ψαρή φοράδα

2008-11-09T23:21:00.000-08:00

11και ιδού ίππος λευκός και ο καθήμενος επ αυτόν πιστός και αληθινός και εν δικαιοσύνη κρίνει και πολεμεί

12οι δε οφθαλμοί αυτού φλόξ πυρός και επι την κεφαλήν αυτού διαδήματα πολλά,

έχων όνομα γεγραμμένον ο ουδείς οίδεν ει μη αυτός

Στην αποβάθρα του ηλεκτρικού
εκεί στο υπόγειο
με τις κυλιόμενες σκάλες
ανάμεσα στους ανθρώπους που στέκονταν
φροντίζοντας να μην είναι εκεί
πρόλαβα και τον είδα
καβαλάρη στη ψαρή του φοράδα
τη στιγμή που έσκυβε
να την χαϊδέψει στο λαιμό
και με θωρούσε που τον έβλεπα
να είναι εκεί και να με γνωρίζει
και να χαϊδεύει τη φοράδα του
να κάμει υπομονή
γιατί τη νευριάσανε
τα τραίνα και οι σκάλες.

Δε πρόλαβα να δω τίποτε άλλο
άλλωστε
γεμίσανε τα μάτια μου δάκρια
από το θάρρος
που ξεχείλισε η καρδιά μου.

.
.
.
.

Ονείρου τόποι 2

2008-11-04T02:29:00.001-08:00

Ονειρεύτηκα

τέσσερεις εαυτούς ταυτόχρονα

ο ένας σε μια ταβέρνα να τον ερωτεύεται μια γυμνή χορεύτρια

ο άλλος στις άκρες μιας πόλης σε κάτι παράξενες στοές

με την τρομακτική αίσθηση του αδυσώπητου χρόνου

ο τρίτος σε έρημους τόπους να ακούει το τραγούδι των ανέμων

και ο τέταρτος εγώ

απαρηγόρητος

που όλα αυτά που θα χαθούν

στους καταρράκτες των ονείρων.

Στη προηγούμενη ανάρτηση , η ερώτηση ήταν αν η ταβέρνα ,

οι παράξενες στοές στις άκρες της πόλης , και οι έρημοι τόποι του ονείρου

είναι σκηνικά μιας χρήσης για τις ανάγκες του ονείρου,

ή, τόποι μιας εσωτερικής πραγματικότητας

μέσα στην οποία κινείται το ονειρικό μας εγώ.

Αυτή την ερώτηση την έθεσα στον εαυτό μου πολύ νωρίς

και η απάντηση ,

μια χαρτογράφηση ( του δικού μου ονειρικού χώρου )

ήταν η διπλωματική μου εργασία (φοιτητής των Μαθηματικών(!!!) στη Πάτρα)

στον καθηγητή Αλέξανδρο Κοσμόπουλο ,

καθηγητή που μας δίδασκε παιδαγωγικά,

μια εργασία που ξάφνιασε και αυτόν και μένα

και που νομίζω ότι η όποια αξία της

ήταν η παρουσίαση της aίσθησης

και όχι της ιδέας που ειχα και έχω

για το ομοιομορφισμό

ανάμεσα στην εξωτερική

και την εσωτερική πραγματικότητα.

Ότι είμαστε ας πούμε σαν ένα τεράστιο διαστημόπλοιο στο απέραντο σύμπαν

του έξω κόσμου,

με το οποίο κινδυνεύομε στις χαράδρες των άστρων,

και τις νύκτες ,

όταν καταφέρομε να το προσγειώσαμε στο κρεβάτι μας ,

ξεκινούν απίστευτες περιπέτειες στο χαώδες εσσωτερικό του .

Αυτός ο ομοιομορφισμός του μέσα με το έξω

ειναι κάποιες φορές έντονος όπως φαίνεται π.χ εδώ

Το φώς ως ιμάτιον

Έρχονται στο χωριό για το Πάσχα

Έρχονται από την Αθήνα , από τη Γερμανία ,κάποιος από το Βόλο….

Κυρίως από την Αθήνα.

Όσοι έχουν φέρει ακριβό αμάξι

παρκάρουν στη πλατεία .

Κατεβαίνουν δήθεν αδιάφοροι ,

επιτέλους δικαιωμένοι.

Έχουν μια έξαψη και ένα κάπως παιδικό θρίαμβο…

όπως χτυπάνε τη πόρτα

και κάθονται στις παλιές καρέκλες

ψάχνοντας στα μάτια μας

την πληρωμή της ξενιτιάς…

Μετά από λίγο ξεχνιούνται

Κοιτάζουν τους ευκαλύπτους, τον αρχαίο βράχο ,

τους γερόντους που ζουν ακόμα , αναλίωτοι , χαμένοι στο χρόνο τους

τις ίδιες φωτογραφίες στους τοίχους

με τους πεθαμένους λυράρηδες

και τους καπετάνιους

τις γριές που αγωνίζονται τοίχο τοίχο τον ανήφορο και το θάνατο

Ερχεται και η νύχτα

ακούνε τους σκύλους που γαυγίζουν μακριά

νιώθουν στη καρδιά τους

τη λεπίδα του φεγγαριού…

μπαίνουν στα όνειρά τους

γιατί αυτοί είναι οι τόποι των ονείρων τους.

Τους κερνούμε ρακές, τους προσέχομε

Όταν ακουστεί το νυχτοπούλι

Φεύγουν απαρηγόρητοι και μεθυσμένοι.

Σταματούν κάποιες στιγμές απότομα

Έτοιμοι να δεχτούν την αποκάλυψη

που αισθάνονται να γεννιέται μέσα τους.

Αυτό το τεράστιο νόημα που όλο έρχεται να ξεσπάσει σα κύμα

και ποτέ δε φτάνει

Αυτό που θα τα ξεκαθαρίσει όλα αυτά δια μιάς

τα όνειρα, τους γέρους ,τα σοκάκια ,τις μυστικές στοές στην αποθήκη,

το αίμα που χύθηκε μια Άνοιξη

εκείνο το κορίτσι που γελούσε κάποτε στο ήλιο

αυτή την αυλή που δεν είναι πια ακριβώς αυλή

είναι και ένα συναίσθημα

και τα σχέδια των ίσκιων των ευκαλύπτων στο φως του φεγγαριού

που είναι πλέον σκέψεις.

σκέψεις μέσα σε σκέψεις

τόποι της μεθυσμένης τους ψυχής

όπως το κοιμητήρι

που έμπαινε στη θάλασσα

και βρέχανε τα κύματα

τους πρώτους τάφους…

Η νύχτα είναι λίγο δύσκολη απόψε

με το Άνοιξη να διαπερνά σιγά σιγά τους ανέμους

Η νύχτα είναι πάντα δύσκολη στις δίνες του Χρόνου

Αύριο θα τους κεράσομε καφέ.

Τους αγαπάμε.

……….

Κάτω από παράξενες συνθήκες "συναντήθηκα" με το βιβλίο Τα "Σύμβολα της Μεταμόρφωσης" του Καρλ Γιούνγκ όπου ο ίδιος λέει ότι.

-Μόλις είχα τελειώσει το βιβλίο αυτό άρχισα να κατανοώ τι σημαίνει να ζει κανείς μ ένα μύθο ή χωρίς αυτόν.

Ότι όποιος πιστεύει ότι ζει χωρίς ή έξω από κάποιο μύθο ειναι εξαίρεση.

Δε ζει το παρόν όπως οι άλλοι αλλά απομονωμένος.

και επειδή η ψυχή δεν είναι σημερινή αλλά αρχαία και η ατομική συνείδηση ο μίσχος του καρπού που τρέφεται από ένα πανάρχαιο δέντρο, μόνο μέσα από τα καθαρά προσωπικά βιώματα μπορείς να επικοινωνήσεις με το νόημα του μύθου.

Κ έτσι ρώτησα τον εαυτό μου (λέει ο Γιούνγκ)

-Ποιός είναι ο μύθος σου!

ονείρου τόποι 1

2008-10-30T07:05:00.000-07:00

Στα όνειρά μας ,υπάρχουν αφενός ο ονειρικός μας εαυτός,

( αυτός που ονειρευόμαστε ότι είμαστε)

αφετέρου η πραγματικότητα μέσα στην οποία αυτός κινείται .
Το ονειρικό μας εγώ συχνά τείνομε να το αγνοούμε και ενθυμούμενοι το όνειρο ,

δίδομε έμφαση στην «πραγματικότητα» στην οποία ο ονειρικός μας εαυτός κινήθηκε,

μολονότι ,αυτό που είμεθα στο όνειρό μας ,

είναι σαφώς κάτι άλλο από τον εαυτό μας και απέχει από αυτόν ,

όσο απέχει η πραγματικότητα του ονείρου από την δική μας πραγματικότητα.

Ονειρεύομαι για παράδειγμα ότι «είμαι παιδί» και «μπορώ να πετώ» άρα ζω την πραγματικότητα του ονείρου σαν «Πήτερ Παν» μολονότι δε χάνω ούτε στιγμή την αίσθηση της ταυτότητάς μου , όσο κι αν αυτό που είμαι στο όνειρό μου απέχει από αυτό που είμαι στη πραγματικότητα.

Όπως λοιπόν εγώ «κινούμαι» στην εξωτερική πραγματικότητα του μάταιου τούτου κόσμου έτσι και ένα πολύ κοντά στον εαυτό μου κομμάτι

(τόσο κοντά που να διατηρεί την αίσθηση της ταυτότητας )

κινείται σε μια πραγματικότητα εσωτερική

(που είναι όντως «πραγματικότητα» με την έννοια ότι αντιστέκεται στις επιθυμίες μου ) ,

η οποία όμως είναι κομμάτι του εαυτού μου , καθώς εγώ το δημιουργώ στο εκάστοτε όνειρο.

Αν ονομάσομε κάθε τέτοια «ονειρική πραγματικότητα «ονείρου τόπο» θα μπορούσαμε άραγε να ελπίζομε σε ένα χάρτη ονειρικό , όπου αυτοί οι διάφοροι τόποι θα είχαν τη σχετική τους θέση?

Η με άλλα λόγια όπως οι διάφοροι τόποι της εξωτερικής πραγματικότητας

δημιουργούν ένα ενιαίο χάρτη στον οποίο εντάσσονται με ένα λογικό τρόπο ,

και ορίζουν ένα συγκεκριμένο ενιαίο χώρο με διάφορες επιμέρους τοποθεσίες ,

όπου υπάρχουν εκεί και περιμένουν την επίσκεψή μας

(επί ματαίω ίσως όπως οι γκρεμοί των Αστερουσίων π.χ. )

ή την καθημερινή μας παρουσία (όπως ο χώρος εργασίας μας)

έτσι και οι ονειρικοί τόποι οργανώνονται σε ένα ενιαίο χώρο με επιμέρους τόπους

με διαφορετική ίσως επισκεψιμότητα

ή παραμένουν ασύμβατες και ακοινώνητες επιμέρους πραγματικότητες ,

σκηνικά μιας χρήσης , για τις ανάγκες του εκάστοτε ονείρου?
............................

το τραγούδι των ανέμων

2008-10-16T04:18:00.000-07:00

η ομορφιά μας δίδαξε τη μοναξιά
το τραγούδι των ανέμων στους έρημους τόπους.

Όταν έγραφα αυτόν το στίχο
δε φανταζόμουν ότι το συναίσθημα που τόσες φορές ένοιωσα εκεί στους γκρεμούς,
να μην έχω παρά μόνο τον εαυτό μου ή το πολύ ένα φίλο
να μοιραστώ την απίστευτη ομορφιά του τοπίου ,
θα το αισθανόμουν και στον -μη τόπο- των blogs.

κι όμως συναντώ "παρείσακτα" blogs

με τη σεμνότητα και την ομορφιά των "έρημων τόπων"
που ειναι εκεί για όποιον μπορεί να τους φτάσει
ένα σχόλιο, μηδέν σχόλια , άντε δύο στις αναρτήσεις, και πολλά είναι.

Έχω συνηθίσει να μαι μοναχός στους πιο όμορφους τόπους

το καινούργιο παιχνίδι.

2008-10-13T02:09:00.000-07:00

Εδώ λοιπόν φίλε τελειώσαν όλα.

Οι θάλασσες και οι γκρεμοί

κι’ ο κίνδυνος

και το κρασί

κι’ οι βράχοι.

σε τούτο το δωμάτιο του νοσοκομείου

εγώ να κοιτάζω εσένα

ν ανασαίνεις ήσυχα ήσυχα

από μια τρύπα στο λαιμό

και συ το πρόσωπο του θανάτου

που φτιάχνεται και σβήνει

σαν τη πάχνη

στον απέναντι τοίχο.

Το πρόσωπό σου σαν το βράχο

που χάθηκε η θάλασσα που το ζωντάνευε

κ' ένα χέρι που ψάχνει λίγη ζωή.

Αυτά μείνανε από τον άντρα

που θαύμασαν οι αετοί.

Αυτά και το καινούργιο μας παιχνίδι

Να καθόμαστε ήσυχα ήσυχα

να ανασαίνομε

εγώ κοιτώντας εσένα

και συ το Θάνατο.

κέρνα μας το παλιό κρασί

2008-10-07T10:22:00.000-07:00

απίστευτη

2008-10-06T12:10:00.000-07:00

περί πολιτικής

2008-09-25T11:18:00.000-07:00

είχα ένα μαθητή στη πρώτη λυκείου ,τον Αντώνη, ένα πολύ συμπαθητικό παιδί , πολύ αδύνατο με εκφραστικότατο πρόσωπο , που όπως και τόσοι άλλοι μου ήρθε από το γυμνάσιο μαθηματικά αναλφάβητος.
Όταν τους έβαζα διαγώνισμα , έπαιρνε τα θέματα, τα κοίταζε, και άρχιζε ένα θέατρο με μορφασμούς , αναστεναγμούς, κινήσεις , σα να έλεγε με όλο του το σώμα, με το πρόσωπο, με την έκφραση..
-κοίτα να δείς ! εδώ στη άκρη του μολυβιού να έχω τη λύση και –βρε που να πάρει- να μη θυμάμαι το θεώρημα…
και δώστου να παριστάνει ότι υποφέρει που δε βρίσκει λύση ..ενώ υποτίθεται ότι προσπαθεί …και είναι και διαβασμένος αλλά –βρε γαμώτο- να μη τούρχεται !

Έπαιζε καταπληκτικά τον μαθητή που αγωνιά να λύση την άσκηση , ενώ ούτε καταλάβαινε τι διάβαζε , ούτε και τον ενδιέφερε.
αυτό που τον ενδιέφερε πραγματικά ήταν να δείξει ότι προσπαθούσε…

Κάθε φορά που βλέπω στη τηλεόραση τους πολιτικούς να μιλούν και να ρητορεύουν , λες και βλέπω τον Αντώνη.
Αισθάνομαι , προσλαμβάνω, ότι το μόνο που δε τους ενδιαφέρει είναι αυτά που λένε.
Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι δεν παράγουν πολιτική αλλά ότι παριστάνουν ότι παράγουν πολιτική.
Δεν παίρνουν αποφάσεις (σωστές ή λάθος δεν έχει σημασία), παριστάνουν ότι παίρνουν αποφάσεις .( Όπως η αξέχαστη Αλίκη Βουγιουκλάκη για την οποία διάβασα κάπου το καταπληκτικό «Η Αλίκη δεν έπαιζε θέατρο , παρίστανε ότι έπαιζε θέατρο»)
Ετσι κ αυτοί. Παριστάνουν τους πολιτικούς και δε φτάνει αυτό , είναι και άθλιοι ηθοποιοί. Ο Αντώνης ήταν πολύ καλύτερος.

δε λέω τίποτα

2008-09-24T11:13:00.000-07:00

Ο Βέρνερ Χέρτζογκ, του οποίου το πραγματικό όνομα είναι Βέρνερ Χ. Στίπετιτς, γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου του 1942 στο Μόναχο.

Μεγάλωσε σ’ ένα απομακρυσμένο ορεινό χωριό της Βαυαρίας, όπου δεν υπήρχε ούτε τηλέφωνο, ούτε κινηματογράφος ούτε τηλεόραση.

Άρχισε να ταξιδεύει με τα πόδια σε ηλικία 14 ετών, και έκανε το πρώτο του τηλεφώνημα στα 17 του.

Ενώ φοιτούσε στο γυμνάσιο, εργαζόταν επίσης στη νυχτερινή βάρδια ως οξυγονοκολλητής σ’ ένα χαλυβουργείο. Έτσι, κατάφερε να χρηματοδοτήσει τις πρώτες του ταινίες, που ξεκίνησε να γυρίζει το 1961, σε ηλικία 19 χρονών.

Έκτοτε υπήρξε παραγωγός, σεναριογράφος και σκηνοθέτης 40 ταινιών, ενώ έχει εκδώσει περισσότερα από δέκα πεζογραφήματα κι έχει σκηνοθετήσει άλλες τόσες όπερες. Μερικές από τις πιο γνωστές δουλειές του είναι οι «Αγκίρε, η μάστιγα του Θεού», «Νοσφεράτου», κ.α.

To 1968 βρέθηκε στην Κρήτη για τα γυρίσματα της πρώτης του ταινίας «Signs of life». Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας, ο Χέρτζογκ γύρισε το πειραματικό μικρού μήκους φιλμ (ασπρόμαυρο διάρκειας σχεδόν 13 λεπτών) με τίτλο Letzte Worte (Τελευταίες λέξεις), με θέμα ένα από τους καλύτερους λυράρηδες της Κρήτης τον Αντώνη Παπαδάκη ή Καρεκλά που πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του στο νησί των λεπρών, τη Σπιναλόγκα, και όταν το κολαστήριο καταργήθηκε και έφυγαν από εκεί όλοι οι λεπροί, εκείνος έμεινε μόνος στο νησί αρνούμενος να γυρίσει πίσω στον πολιτισμό.

Τρεφόταν με αγριόχορτα, αγκάθια και σαύρες και έπαιζε τη λύρα του.

Όταν οι αρχές τον έφεραν πίσω δια της βίας, κλείστηκε στο σπίτι του αρνούμενος να μιλήσει και εκφραζόταν μόνο με τη μουσική του.

Η ταινία τελειώνει με κοντινό πλάνο στο πρόσωπο και στα χέρια του οργανοπαίκτη που μιλάει στο φακό:
«Όχι, δεν λέω τίποτα… τελείωσα… έτσι γουστάρω… τελευταία μου λέξη…».

(Κώστας Βασιλάκης)

μετενσάρκωση

2008-09-23T11:09:00.000-07:00

dust in the wind

2008-09-23T10:49:00.000-07:00

παλιό..

απεικονιστικά

2008-09-14T00:35:00.000-07:00

σε ποιήματα άλλων
έρημη πόλη

αγάλματα

ερημικός βίος

2008-09-12T11:47:00.000-07:00

τό ψαχνα καιρό (το τραγούδι ) να το βάλω λέει στο διακονιάρη και τώρα που το βρήκα λεω ας βάλω και εικόνες απο τα Αστερούσια που καθαρίζουν τη ψυχή του ανθρώπου απο τη κακομοιριά και τη μιζέρια.

«Θέλω να πάρω τα βουνά». πρώτος στίχος του ποιήματος του Καβαλιώτη καπνεργάτη κα σατυρικού ποιητή Αντρίκου Βέττα (1860-1928) «Ο ερημικός βίος», έδωσε τον τίτλο στο δίσκο αυτό που παρήχθη εξ ολοκλήρου στην Καβάλα.

Συνθέτης, στιχουργοί, ο Βέττας, μουσικοί, τραγουδιστές, ενορχηστρωτής και ηχολήπτης ο ίδιος, όλοι ντόπιοι. Συντελεστές εκτός Καβάλας, ο Αργύρης Μπακιρτζής που τραγούδησε πέντε τραγούδια και ο βιολιστής Κυριάκος Γκουβέντας. Ο ίδιος ο Θεοδωρίδης συνθέτης των 12 και στιχουργός των 7 τραγουδιών, τραγουδά τρία απ’ αυτά.

"απεικονιστικά"

2008-09-10T11:06:00.000-07:00

...με αφορμή το καταπληκτικό παρθενικό κλιπάκι της Λορελάη ξέθαψα ένα
ποίημα που "απεικονίστηκε" (τότε που ειχα χρόνο και διάθεση για πειραματισμούς)

Οι άνεμοι της ερημιάς

Στις άδειες αίθουσες φυσούν οι άνεμοι της ερημιάς.
Τα νερά σαπίσανε τη βιβλιοθήκη
Κάτι έγγραφα πεταχτήκανε χάμαι

Κάπου εδώ πρέπει να τριγυρίζει
Ίσως να κοιμάται εδώ τις νύχτες
Εδώ τον εγκατέλειψα
όταν είταν δέκα χρονών.

Δεν νομίζω να μου κρατά κακία πια…
Στην αρχή έκλαιγε πολύ
και με φώναζε

δεν πίστευε ότι τον άφησα.

Μετά μόνο έκλαιγε.
Σταμάτησε να με φωνάζει.

Για να μη με κατηγορήσει
με ξέχασε .

Μετά έπαψε να κλαίει.

Αν συναντηθούμε
στο έρημο σχολείο
ή στο ποταμό με τα πλατάνια
και με κοιτάξει στα μάτια,
θα κάμει μια αβέβαιη κίνηση
σα μια στιγμή ,μια ελάχιστη στιγμή
να μ' αγκαλιάσει
ίσως να φανεί στο βλέμμα του
η απίστευτη αγάπη

Και θα χαθεί.

Μάλλον κοιμάται εδώ τις νύκτες.

Στα πεταμένα έγγραφα βρήκα το ενδεικτικό του
Με το όνομά μου.

δραβίδες

2008-09-02T23:52:00.000-07:00

....video response στο video που ανέβασα για το Γιωργη Σφακιά.
Λαγούτο Αντώνης Φραγγιαδάκης
τραγούδι Λίλα Κατσούνα κόρη του φίλου μου του Γιώργη.
το μήλο κάτω απο τη μηλιά.
....υπάρχει ελπίδα στη κρητικη μουσική!

τ άστρο τσ' αυγής το λαμπερό

δε το 'δα να προβάλλει

πέρα στη πέρα γειτονιά

μου το κρατήξαν πάλι

να το χαρώ όταν έρχεται

που το νερό δρωμένο

κι ειναι του ήλιου δροσερό

και του σεβντά καμένο

απο το μουσικό σχήμα δραβίδες.

Εν Αθήναις

2008-08-25T01:37:00.000-07:00

....τα πράγματα ειναι δύσκολα στη Αθήνα.
ειναι εμπόλεμη ζώνη..
ο ένας κυνηγά να πατήσει τον άλλο με τ αμάξια τους
πήγα λοιπόν και αγόρασα και γώ ένα να δώσω τη μάχη μου!
δύσκολο να γλυτώσω αλλά θα πουλήσω ακριβά το τομάρι μου

...στου φίλου μου το σπίτι που μένω ,
βρήκα μια θαυμάσια έκδοση των απάντων του Παπαδιαμάντη.
κρυμμένος λοιπόν όλη μέρα σχεδόν μέσα (μη με βρούνε οι εχθροί), μέχρι να κάμω την έφοδό μου, πραγματοποίησα κάτι που σκεφτόμουν από καιρό..
να μαζέψω τις μαντινάδες που ο αξεπέραστος Παπαδιαμάντης έχει στολίσει στα διηγήματά του.

Αυτός , (ο Παπαδιαμάντης) , ο ξάδερφό του ο Μωραιτίδης και ο Ντοστογιέφσκι ειναι πολύ κοντά μέσα μου καθώς πίσω απο τις μορφές τους , και μέσα στις μορφές τους βλέπω τους κοινούς τους δασκάλους ,που τους οδήγησαν στα βάθη και τα ερέβη της ανθρώπινης ψυχής.
Τους νηπτικούς Πατέρες , τον Αβα Ισαάκ το Σύρο,τον Αγιο Ιωάννη "της Κλίμακος" ,τους καθηγητές της ερήμου και της ανθρώπινης ψυχής...

και ιδού

Πότε να κάμομε πανιά
να κάτσω στο τιμόνι
να δω τα πέρα τα βουνά
να μου διαβούν οι πόνοι
(η νοσταλγός)

Ως και τα παραθύρια της
αμάχη μου βαστούνε
όταν περνώ απ το στενό
χωρίς αέρα κλειούνε

Εβγα να δω τον ίσκιο σου
κι εγώ τονε γνωρίζω
το νόστιμό σου το κορμί
απου το λαχταρίζω
(η χήρα παπαδιά)

Εγώ για το χατίρι σου και για τη περηφάνια
θα ξενυχτήσω μια βραδιά, μες στα καλαμουκάνια

(για τη περηφάνια)

τα μάτια σου Αηλέ μου
και τουρκολένη μου
πως βράζει το κρασάκι μες το βαγένι μου
(τρελή βραδιά)

κρέμεται η καπότα στην αλυγαριά
ντέρτι και μαράζι κι αναπαραδιά!
(στρίγγλα μάνα)

Από το κάστρο ως τη Βλαχιά
στης Αναγκιάς το τόπι
δεν είναι χώρες και χωριά
όρη βουνά και τόποι?

για σε πονει η καρδούλα μου
κι ο νούς σ εδω να μένει
κα στο μισίρι μη διαβείς
ψυχή λησμονημένη.

Στην Αφρική ναι ένα νερό
καινούργιο σιντριβάνι
ποιος έχει αγάπη στη καρδιά
να πα να πιή να γιανει

(τα μαυρα κούτσουρα)

Τι κάθεσαι μαυρόημeρο όλο και μοναχό σου?
γιατί δε αγαπάς και σύ να δεις το ριζικό σου?

το κρίμα σου να σου γενεί λιθάρι να σκοντάψεις
τοτες να θυμηθείς και με να βαριαναστενάξεις

το κρίμα μα μου να τυλιχθεί σα φίδι στο λαιμό της
να το πιστέψει η άπιστη πως έφτασε ο καιρός της

αναστενάζω και πετώ αίμα που τη καρδιά μου
φίδια να φαν το στόμα τους που χουν με τ΄όνομά μου
(τα δυο κούτσουρα)

Αυτή ήτον η Ακριβούλα
η εγγόνα της γριά-Λούκαινας
Φύκια ναι τα στεφάνια της
κοχύλια τα προικιά της...
κι η γριά ακόμη μοιρολογά
τα γενοβόλια της τα παλιά
Σαν νάχαν ποτε τελειωμό
τα πάθια κι οι καυμοί του κόσμου.

(το μοιρολόι της φώκιας )

έρημο μνήμα κι άχαρο στα χόρτα τ ανθισμένα
πες μου που πήγε το πουλί που πέταξε στα ξένα?
(ερημο μνήμα)

Μνημούρια του Φερίκ κιοι κι ολόθα κυπαρίσσα
έχασα την αγάπη μου και λαχταρώ περίσσα
(της κοκκώνας το σπίτι0

Ερωτας στα χιόνια
Σωκάκι μου μακρυ στενό με τη κατεβασιά σου
κάμε και μένα γείτονα με τη γειτόνισσά σου

γειτόνισσα γειτόνισσα πολυλογού και ψεύτρα
δεν είπες μια φορά και συ Γιαννιό μου έλα μέσα!

Γίνε Μαριώ μου βόιβοδας
και συ Λενιώ μου μπέης
και συ μικρό Κατερινιώ
κριτής για να με κρένης..
(ωχ βασανάκια)

Ασπροκαλοβολούσα μου και άσπρη σα το γάλα
σενα σου πρέπει λεβεντιά σου πρέπει και καβάλα
(άσπρη σα το χιόνι)

απ τα πολλά μου βάσανα απ τα πολλά μου πάθη
σ ένα δεντρί ακούμπησα και κείνο εμαράθη

Όλοι κακό μου θέλουνε οι πέτρες και τα ξύλα
σαν ακουμπήσω σε δεντρί μαραίνονται τα φύλλα
(χαλασοχώρηδες)

Έβγα στο παραθύρι σου ξανθούλα μου μαργιόλα
να τραγουδήσω να σου πώ τα βάσανά μου όλα
(η μετανάστις)

Αν είχα και το μαντολίνο...

ας πάμε και κανένα ταξίδι...

2008-08-16T01:38:00.001-07:00

όπως ακριβώς οι αστείοι ( αστείος=ο άνθρωπος που ζει στο αστυ ,στη πόλη) ονειρεύονται ερημικές παραλίες και βουνά..

έτσι και εμεις οι άγριοι (άγριος=άνθρωπος των αγρών)

αν ειναι να εγκαταλείψομε τα βουνά μας για λίγο

(ελπίζοντας να μη πάθουν κάτι μέχρι να γυρίσομε)

ειναι φυσικό να πάμε στη πόλη!

έτσι λοιπόν αποφάσισα να πάω βόλτα στη Αθήνα

αν επιβιώσω απο το κίνδυνο που εκθέτω το εαυτό μου θα έχω να λέω..
Υ.Γ.
Ο διακονιάρης δε έρχεται με τίποτα .
αποφάσισε λέει να γίνει ο καλίτερος πετροβόλος όλων των εποχών
και κάθεται όλη μέρα στο φαράγγι και ..πετά πέτρες..
Ο κεάδας του έταξα κατι ..τι.. και μάλλον θα τον καταφέρω.
αλλιώς πάω και μόνος μου!

βιογραφία του Μεγάλου Δασκάλου της τοξοβολίας Ji Chang

2008-08-14T09:49:00.000-07:00

Κάποτε στη πόλη Handan πρωτεύουσα του Zhao ζούσε ένας άνδρας με το όνομα

Ji Chang που αποφάσισε να γίνει ο καλύτερος τοξευτής στο κόσμο.
Σκέφτηκε λοιπόν να βρει το καλύτερο δάσκαλο.

Ψάχνοντας κατέληξε ότι κανείς δεν είναι καλύτερος από το μεγάλο δάσκαλο Fei Wei.
Έλεγαν γι αυτόν ότι κτυπούσε άσφαλτα ένα φυλλαράκι ιτιάς από τα εκατό μέτρα!
Ο Ji Chang έκαμε μακρύ ταξίδι για να τον συναντήσει και να τον παρακαλέσει να τον πάρει για μαθητή του.

-Κατ αρχήν , του είπε ο Δάσκαλος, μάθε να μη βλεφαρίζεις.

Ο Ji Chang πήρε το δρόμο της επιστροφής….
Πήγε σπίτι του και ξάπλωσε κάτω από της γυναίκας του το αργαλειό.
Η «σαΐτα» του αργαλειού που πήγαινε πάνω κάτω, καθώς η νοικοκυρά ύφαινε , περνούσε χιλιοστά μπροστά από τα μάτια του, και έτσι ξεκίνησε να εκπαιδεύει τον εαυτό του στον έλεγχο των βλεφάρων του…
H γυναίκα του, μη γνωρίζοντας το σκοπό του, δε μπορούσε να καταλάβει τη συμπεριφορά του.
Την ενοχλούσε να τον έχει στα πόδια της σ αυτή τη παράξενη στάση.

Αλλά κατόπιν επιπλήξεως αναγκάστηκε να συνεχίσει την εργασία της.

Μέρα με τη μέρα, σ αυτή τη παράξενη στάση, μάθαινε να ελέγχει το βλεφάρισμα.

Στα δυο χρόνια είχε εκπαιδευτεί τόσο που ακόμα και όταν η σαΐτα του «ξύριζε»

τα βλέφαρα αυτός να τα κρατά ακίνητα.
Μια μέρα τελικά σύρθηκε έξω από τον αργαλειό…
Εκτοτε ο Ji Chang δε βλεφάρισε ξανά…..ακόμα κι αν έμπαινε έντομο στο μάτι του,

ή σπίθα ,ή σύννεφο σκόνης, τίποτα δε μπορούσε να τον κάνει να χάσει

τον έλεγχο των βλεφάρων του…
Μια μέρα , που μια μικρή αράχνη έφτιαξε ιστό

ανάμεσα στη πάνω και τη κάτω βλεφαρίδα ,

πήρε το θάρρος να ταξιδέψει ξανά μέχρι τον δάσκαλο

και να του πει ότι έμαθε να μη βλεφαρίζει…
Όταν τον άκουσε ο δάσκαλος του είπε

-Δεν είναι αρκετό το ότι προόδευσες στο έλεγχο των βλεφάρων.

Πρέπει να μάθεις να βλέπεις.

Όταν θα μπορέσεις εστιάζοντας σε ένα αντικείμενο να βλέπεις τα μικρά μέρη του σαν τεράστια και τις ελάχιστες λεπτομέρειές του ξεκάθαρα , έλα και πες μου το. Τότε θα σου πω για το τόξο!

Ο Ji Chang πήρε ξανά το δρόμο της επιστροφής.

Βρήκε ένα μυρμήγκι και το κρέμασε με μια κλωστή στο νοτικό παράθυρο

και έκατσε απέναντι και το έβλεπε όλη μέρα.
Περνούσαν οι μέρες , κι αυτός στο παράθυρο να βλέπει το μυρμήγκι.

Προφανώς ήταν απλώς ένα μυρμήγκι στη αρχή.
Μερικές μέρες αργότερα συνέχιζε να βλέπει ένα μυρμήγκι.
Μετά από δέκα μέρες του φάνηκε κάπως μεγαλύτερο

και στο τέλος του τρίτου μήνα το έβλεπε περίπου σαν μεταξοσκώληκα.

Το σκηνικό έξω από το παράθυρο άλλαζε καθώς κυλούσε ο χρόνος.
Το λεπτό φώς της άνοιξης διαδέχτηκε η λάμψη του θέρους.

Τον κρυστάλλινο ουρανό του φθινόπωρου που χαράκωναν οι γραμμές των πουλιών που αποδημούσαν ,

διαδέχτηκαν τα κρύα σύννεφα του χειμώνα γεμάτα χιονόνερο και παγωνιά…

Εντωμεταξύ ο Ji Chang ,επίμονα, κοίταζε τον μέρμηγκα.

Όχι τον ίδιο φυσικά, όταν πέθαινε έβαζε άλλο στη θέση του..

Πέρασαν τρία χρόνια.

Μια μέρα αντιλήφθηκε πως ο μέρμηγκας του φαινόταν σαν άλογο!

Θαύμα! Δε πίστευε στα μάτια του!

Έβλεπε τους ανθρώπους σαν πύργους, τα άλογα σαν βουνά.

Ένα γουρούνι που γρύλιζε εκεί δίπλα του φάνηκε σαν λόφος.

Η κότα της αυλής σαν καμπαναριό.

Μπήκε μέσα , έβαλε ένα βέλος στο τόξο του και σημάδεψε τον μέρμηγκά του.
Έκοψε το μέρμηγκα δυό στη μέση δίχως ν αγγίξει τη κλωστή!

Ο Ji Chang έφυγε αμέσως για τον δάσκαλό του .
Όταν του είπε τι έγινε
Ο μεγάλος δάσκαλος Fei Wei αναπήδησε από τη θέση του και τον αγκάλιασε!
-Τα κατάφερες! του είπε
και αμέσως άρχισε να το μυεί στα βαθιά μυστικά της τέχνης του τόξου.

Στα πέντε χρόνια που μαθήτευσε δίπλα στο δάσκαλο σημείωσε εκπληκτική πρόοδο.
Μπορούσε κ αυτός να χτυπά άσφαλτα το φύλλο της ιτιάς από τα εκατό μέτρα!
Μπορούσε να χτυπά με το βαρύ τόξο έχοντας ένα ξέχειλο ποτήρι νερό στον αγκώνα και να πετυχαίνει το στόχο δίχως να χυθεί σταγόνα
Μια μέρα έριξε εκατό βέλη το ένα πίσω από το άλλο σε συνεχή ρυθμό όπου το καθένα χτυπούσε ακριβώς την ουρά του προηγούμενου χωρίς να χάσει ούτε ένα!
Όταν τέλειωσε τα εκατό βέλη είχαν γίνει ένα τεράστιο βέλος καρφωμένο στο στόχο!

Καλό.. ακούστηκε να λέει ο δάσκαλος Fei Wei που στεκόταν δίπλα του.

Ο Ji Chang μπήκε σε σκέψεις..
Ο Fei Wei ,ήταν φανερό, δεν είχε πλέον να του μάθει τίποτα…
και επιπλέον ήταν και ο μόνος που θα μπορούσε να τον ανταγωνιστεί!

Ο Ji Chang άρχισε να σκέφτεται να σκοτώσει το δάσκαλό του ,

τον μόνο άνθρωπο που στεκόταν πια ανάμεσα σ αυτόν και το στόχο του.
Να γίνει ο καλύτερος τοξευτής στο κόσμο!
Αποφάσισε να περιμένει τη ευκαιρία…

Μια μέρα πέτυχε τον Fei Wei μόνο στους αγρούς.

Δίχως δεύτερη σκέψη τράβηξε ένα βέλος και τον σημάδεψε.
Ο Fei Wei προετοιμασμένος ,καθώς από καιρό είχε «διαβάσει» τον μαθητή του , απάντησε με το βέλος του στο βέλος του Ji Chang

και τα δυό βέλη πέσαν άκαρπα στο έδαφος.
Η επιδεξιότητα των δυό ανδρών είχε φτάσει σέ μεγάλα ύψη.
Σε λίγο ο Fei Wei είχε εξαντλήσει όλα του τα βέλη ,

και ο Ji Chang που είχε ένα ακόμα, το έβαλε στο τόξο και σημάδεψε τον Fei Wei ,

ο οποίος ,γρήγορος σαν αστραπή απέκρουσε με ένα κλαδί αγριοτριανταφυλλιάς

που έκοψε στη στιγμή.

Οι δυό άντρες στάθηκαν ακίνητοι!

Ο Ji Chang στη βεβαιότητα πως δε θα πραγματοποιήσει ποτέ το στόχο του επανέκτησε την ηθική του υπόσταση και αισθάνθηκε απρόσμενα μετανοιωμένος .
Από τη μεριά του ο Fei Wei ανακουφισμένος που πέρασε ο κίνδυνος

και ικανοποιημένος για τη τεχνική του

και προπάντων κατανοώντας βαθιά το μαθητή του

δεν αισθάνθηκε τη παραμικρή έχθρα.

Άφησαν τα τόξα , και αγκαλιάστηκαν οι γενναίοι άνδρες στη μέση της ερημιάς ,

με τα δάκρυα να τρέχουν από τα μάτια τους.

Αυτά τα πράγματα δεν τα καταλαβαίνουν οι σημερινοί άνθρωποι ,

αλλά εκείνα τα χρόνια έτσι ήταν οι γενναίοι…

Τα δάκρυα του Ji Chang ήταν ειλικρινά αλλά ο Fei Wei φοβόταν

μήπως ο δαίμονας της πρωτιάς καταλάβει ξανά του μαθητή του ….

Του μίλησε λοιπόν έτσι
- Ji Chang εγώ δεν έχω τίποτα πλέον να σου μάθω.

Αν θες πραγματικά να μπεις στα βαθιά μυστικά του τόξου ,

πρέπει να πας δυτικά και αφού ανεβείς στα απόμακρα υψίπεδα του Taihang

να καταφέρεις να σκαλώσεις στη κορφή Huo εκεί που ζει ο Gan Ying

ο μεγαλύτερος δάσκαλος όλων των εποχών.

Οι δικές μας ικανότητες είναι παιδικά παιχνίδια μπροστά στη τέχνη του.

Μόνο αυτός μπορεί να είναι πλέον δάσκαλός σου.

Ο Ji Chang ξεκίνησε χωρίς δεύτερη κουβέντα.

Η φράση «παιδικά παιχνίδια» είχε πληγώσει την υπερηφάνεια του.

Δηλαδή μετά από τόσο κόπο ήταν ακόμα στη αρχή?

Τραυματίζοντας τα πόδια του σε κακοτράχαλες πλαγιές,

κινδυνεύοντας σε ορεινά μονοπάτια και ετοιμόρροπα γεφύρια

με το χάος έτοιμο να τον καταπιεί ,

δαμάζοντας άγριους γκρεμούς με γιγάντιους βράχους ,

έφτασε μετά από ένα μήνα στη κορφή του Huo.

Βρέθηκε λοιπόν να κοιτάζει –ενοχλημένος από το θέαμα- ένα χούφταλο

πάνω από εκατό χρονώ , να τον παρατηρεί μ ένα βλέμμα ήρεμο σαν του αρνιού.

Όταν σηκώθηκε να τον πλησιάσει τα άσπρα γένια του σερνόταν χάμαι!

Σίγουρος πως είναι κουφός ο Ji Chang φωνάζοντας δυνατά του ειπε

-Είμαι ο Ji Chang. Αποφάσισα να γίνω ο καλύτερος τοξότης όλων των εποχών!

και χωρίς να περιμένει απάντηση τράβηξε το τόξο και έβαλε ένα βέλος.

Ψηλά στο ουρανό μια γραμμή αγριόχηνες πετούσαν.
Με το που άφησε το βέλος πέντε μεγάλα πουλιά πέσανε από τον βαθύ ουρανό!

- Καλά τα πάς στη συνηθισμένη τοξοβολία του είπε ο γέρος με ήπιο χαμόγελο.

Κρίμα όμως που δε γνωρίζεις πραγματική τοξοβολία..για έλα μαζί μου..
Ο γέρος οδήγησε ένα πραγματικά δυστυχισμένο Ji Chang 200 μέτρα πιο πέρα

στο χείλος ενός γκρεμού..

Η θέα του χάους που απλώνονταν χιλιάδες μέτρα προκαλούσε δέος.
Ο γέρος ανέβηκε σ ένα βράχο που ισορροπούσε στη άκρη του χάους.
Τον δοκίμασε με τα πόδια του. Ο βράχος κουνούσε!
-Θα μπορούσες να μου δείξεις ξανά τις ικανότητές σου από εδώ όπως πιο πριν?
Ρώτησε ευγενικά το Ji Chang.

O Ji Chang ανέβηκε προσεκτικά στο βράχο

και πίεσε τον εαυτό του να βάλει ένα βέλος στο τόξο.

Ξαφνικά μια πέτρα έφυγε κι ακούστηκε να πέφτει στο γκρεμό….

Ο Ji Chang πέταξε τόξο και βέλη και αγκάλιασε πανικόβλητος το βράχο!

Τα πόδια του τρέμανε και ο ιδρώτας έτρεχε ποταμός.
Με χαμόγελο ο γέρος τον κατέβασε από τον βράχο και του είπε.

-Τώρα θα σου δείξω πραγματική τοξοβολία.
Ο Ji Chang παρ όλο το φόβο του παρατήρησε πως δεν είχε τόξο!
- Δεν έχεις τόξο ρώτησε
-Τόξο ? είπε ο γέρος και γέλασε.
Όσο χρειάζεσαι τόξο είσαι μακριά από το πνεύμα της τέχνης.
Ο πραγματικός δάσκαλος του τόξου δεν έχει ανάγκη να είναι φορτωμένος

με τόξα βερνικωμένα και βέλη με μύτες και φτερά!

Ένας αετός έκανε κύκλους από πάνω τους .

Πολύ ψηλά που το εξασκημένο μάτι του Ji Chang

μόλις που τον έβλεπε σαν ένα σπυρί σησάμι.

Ο γέρος τον κοίταξε για λίγο, και μετά τοποθέτησε ένα αόρατο βέλος

σ ένα ανύπαρκτο τόξο και χτύπησε.
Ο αετός έπεσε σαν πέτρα!
Ο Ji Chang ήταν σαν νεκρός.

Για πρώτη φορά στη ζωή του έζησε τη πραγματική τέχνη του τόξου.

Έμεινε εννέα χρόνια με το γέρο . Κανείς δε έμαθε ποτέ τι είδος εκπαίδευση έλαβε.

Όταν επέστρεψε από τα βουνά , μετά από εννέα χρόνια

οι άνθρωποι τον κοίταζαν με έκπληξη. Σαν να ήταν άλλος.

Είχε χάσει το σκληρό απτόητο βλέμμα και κοίταζε μάλλον σαν παιδί .

Όταν επισκέφτηκε το προηγούμενο δάσκαλό του τον Fei Wei,

και τον κοίταξε στα μάτια , ο Fei Wei με συγκίνηση είπε.
-Είναι ο μεγαλύτερος όλων των εποχών, εμείς είμαστε ένα τίποτα μπροστά του.

Μάταια περίμεναν οι άνθρωποι στη Handan να δουν τις μυστηριώδεις ικανότητες που υποτίθεται ότι κατείχε ο Ji Chang σαν ο «μεγαλύτερος δάσκαλος όλων των εποχών»
Ο Ji Chang όμως μάλλον δε είχε καμιά τέτοια πρόθεση.

Ούτε καν έπιανε τόξο στα χέρια του. Και κατά πως φαινότανε ,

και το περίφημο τόξο από μίσχο ιτιάς με χορδή από κάνναβη που είχε πάρει μαζί του στο βουνό, μάλλον τόχε πετάξει..

Σε κάποιον που τον ρώτησε σχετικά απάντησε πως

« η τελειότητα στη πράξη είναι η απραξία ,

όπως η τελειότητα του λόγου είναι η σιωπή

και η καλύτερη βολή είναι να μη κτυπήσεις»

Οι επιπόλαιοι άνθρωποι της Handan νόμισαν ότι κατανόησαν εύκολα τα λόγια του.

Ο μεγάλος δάσκαλος του τόξου που δεν άγγιζε το τόξο

έγινε η υπερηφάνεια της πόλης. Όσο δεν άγγιζε τόξο , τόσο μεγάλωνε η φήμη του.

Άλλοι λέγανε ότι αόρατες χορδές ακούγονταν τη νύχτα στο σπίτι του

και άλλοι ότι το πνεύμα του τόξου τον προστάτευε τις νύχτες από τους κλέφτες.

Ένας γείτονάς του έμπορος έλεγε πως μια νύκτα τον είδε στα σύννεφα με τους αρχαίους πολεμιστές Yi και Yang Youji να μάχονται με βέλη

φτιαγμένα από κεραυνούς που χάνονταν στο μαύρο ουρανό….

Ένας κλέφτης ομολόγησε ότι πήγε να μπει στο σπίτι

αλλά μόλις καβάλησε το τοίχο του κήπου ένα ρεύμα τον έριξε μακριά και από τότε , οι παλιάνθρωποι απέφευγαν το σπίτι του.

Ο Ji Chang γερνούσε και όσο γερνούσε η φήμη του μεγάλωνε.

Ο ίδιος μιλούσε σπάνια και σιγά σιγά αποχωρούσε

σε μια κατάσταση ακατανόητη για τους ανθρώπους

Σαράντα χρόνια αφού κατέβηκε από το βουνό

ο Ji Chang πέθανε ένα πρωινό ήσυχα όπως χάνεται η πάχνη της αυγής.

Όλα αυτά τα χρόνια δε είπε τίποτε για τη τοξοβολία ούτε και έπιασε τόξο.

[Σαν συγγραφέας αυτού του παραμυθιού θα επιθυμούσα να τον βάλω να πάρει ενεργό μέρος σε σπουδαίες πράξεις όπου και θα φαινόταν το μεγαλείο του.
Από την άλλη όμως δε μπορώ να αγνοήσω τα γεγονότα αλλά και τον τρόπο που γράφανε οι παλιοί…]

Στην πραγματικότητα το μόνο που ακούστηκε γι αυτόν προς το τέλος της ζωής του είναι το εξής παράξενο συμβάν.

Μια μέρα λίγα χρόνια πριν πεθάνει ο γέρος πια Ji Chang

προσκεκλημένος σε φιλικό σπίτι είδε ένα εργαλείο που το φάνηκε αμυδρά γνωστό αλλά δε μπορούσε να θυμηθεί ούτε το όνομά του ούτε τη χρήση του.
Ρώτησε τον οικοδεσπότη «τι είναι αυτό και τι το κάνουν».

Ο Οικοδεσπότης σκέφτηκε ότι ο Ji Chang αστειευόταν ,

χαμογέλασε λοιπόν και δεν απάντησε.

Αλλά ο Ji Chang ξαναρώτησε ,πιο σοβαρά αυτή τη φορά.

Ο άνθρωπος τάχασε και δεν ήξερε πώς να απαντήσει .

Όταν ο Ji Chang ρώτησε τρίτη φορά ο οικοδεσπότης έμεινε κατάπληκτος.

Κοίταξε τον γέρο στα μάτια να δει αστειευόταν, τρελάθηκε μήπως ,

ή ο ίδιος δε άκουσε καλά.

Με δέος , σχεδόν φόβο του είπε,

«Εσείς ο μέγιστος δάσκαλος έχετε ξεχάσει το τόξο? και το όνομά του και τη χρήση του?»

Έκτοτε και για πολλά χρόνια ,

ειπώθηκε ότι άριστοι ζωγράφοι πέταξαν τα πινέλα τους ,

μεγάλοι δεξιοτέχνες έκοψαν τις χορδές των οργάνων

και φημισμένοι μαστόροι ντρέπονταν να χρησιμοποιούν τα εργαλεία τους.....

Atsushi Nakajima
για τη (ελεύθερη) αντιγραφή (από τα Αγγλικά) Ψαράκης Κ.

Σχόλια
Το «παραμύθι» αυτό του Atsushi Nakajima το ανέβασα για πολλούς λόγους.
Πρώτον είναι από τα λίγα πράγματα που συνεχίζουν να μου αρέσουν
από τοτε που το πρωτοδιάβασα σ ένα τεύχος της «ευθύνης»
δεκαωκτώ χρονώ «υποψήφιος»…
(έκτοτε το έχασα , αλλά το έχω διηγηθεί τόσε φορές που σχεδόν το ξέρω απ έξω)

Δεύτερον , σχεδόν κάθε φορά που το σκέφτομαι με οδηγεί στην απόλυτη φαντασίωσή μου σαν εκπαιδευτικό.

Ότι ειμαι ψηλα σ ένα βουνό (στ Αστερούσια )
και έρχεται ο μαθητής δειλά να με βρεί
να πέσει στα πόδια μου να μου απεθύνει τα εξείς λόγια
-Δίδαξέ με Γεωμετρία (λέμε τώρα..)
και γώ να του πώ
-Φύγε , κι όταν μάθεις να χειρίζεσαι το διαβήτη ξαναέλα.
και όταν έρθει μετά από τρία χρόνια και πιάνει μύγες και κουνούπια στο αέρα με το ….διαβήτη….

χωρίς πλάκα μου αρέσει γιατί περιέχει τη φιλοσφία της Ανατολής
όσον αφορά τις «θεωρίες της αγωγής» .
ότι δηλαδή για να μάθεις σε κάποιον οτιδήποτε
αναγκαία συνθήκη (αλλά και πάλι όχι ικανή ) είναι να το θέλει διακαώς!

Τις οποίες «δυτικές» θεωρίες της αγωγής θεωρώ προσωπικά
σαν το μεγαλύτερο πρόβλημα στη εκπαίδευση.
διότι φόρτωσαν την ευθύνη και της επιθυμίας για γνώση
στο ταλαίπωρο δάσκαλο, αφήνοντας στο μαθητή το ρόλο του πτώματος
που ο δάσκαλος πρέπει να νεκραναστήσει ,
να εμφυτέψει την επιθυμία να μάθει,
να του μάθει ,
να τον ελέγξει αν έμαθε ,
και να παλεύει και το σύνηθες φαινόμενο «γεφύρι της Άρτας»
«ολημερίς το κτίζανε τη νύκτα γκρεμιζόταν»
δηλαδή βάλε αλάτσι που λέει και ο διακονιάρης.

Εδώ ο Χριστός ο ίδιος ο Αυθεντικός Δάσκαλος και Θεάνθρωπος είχε 8,3% αποτυχία!

Ενας στους δώδεκα μαθητές «δε πέρασε»
πόσο μάλλον εμεις τα αθρωπάκια !

Χωρίς πλάκα η δική μου «παιδαγωγική στάση» δεν είναι του Fei Wei
(αν και πολύ θα το ήθελα ) αλλά …..του Gan Ying!

Μαθηματικά στους γκρεμούς!
σκέφτομαι ν ανοίξω "Σπουδαστήριο μαθηματικών o Αμπάς"

(εδώ)
για φαντάσου , ένας μαθητής που μου λύνει ασκήσεις
ενώ κινδυνεύει η ζωή του …
είναι δυνατόν να μη του φαίνονται αστείες οι εξετάσεις
στην ασφάλεια της αίθουσας?

Στέφανος Σαχλίκης

2008-08-10T07:27:00.000-07:00

(δε τη προλαβαίνομε την αλέκα...αλλά ας κάμομε μια προσπάθεια να απαντήσομε με μια γεύση απο Σαχλίκη στον Φαλιέρο..)

Ο Στέφανος Σαχλίκης είναι από τους πιο γνωστούς ποιητές της πρώτης εκείνης περιόδου ανάπτυξης των Κρητικών γραμμάτων.
Γράφει στα τέλη του 15ου αιώνα και ανήκε στην τάξη των αρχοντορωμαίων.
Στα νιάτα του έκανε άστατη ζωή, σπατάλησε την περιουσία του και κατόπιν μετανιωμένος αποτραβήχτηκε από τη δράση στην ηρεμία της υπαίθρου.
Δεν αντέχει όμως την πληκτική αυτή ζωή, ξαναγυρνάει στο Χάντακα, κάνει το δικηγόρο, πλουτίζει, για να ξαναρχίσει την παλιά του αμαρτωλή ζωή και να καταλήξει πάλι στη φυλακή.
Από τη φυλακή ιστορεί τις ερωτικές του περιπέτειες, και συμβουλεύει τους νέους να μην πάθουν τα όσα έπαθεν αυτός.

Ιδιαίτερες συμβουλές απευθύνει στον Φραντζισκή, το γιο κάποιου φίλου του.
Τρία πράγματα του λέει πρέπει να αποφεύγει: «της νύχτας τα γυρίσματα, τα ζάρια,
και τις πολιτικές (πόρνες)».

255) Κρυφά γαμιέται η πολιτική, εδώ και κει όπου θέλει,
και φαίνεται της νόστιμον σαν ζάχαρη και μέλι.
Μετά χαράς η πολιτική θέλει κρυφό γαμήσι,
ώστε ν' αποδιαντραπή, ώστε ν' αποκινήση,
και όποιος την κρατεί κρυφά, βιάζεται να του παίρνη,
260 )ρούχα και μπότες και φελλούς και ψούνια να της φέρνη.
και πριν να την αφήσει αυτός, άλλον γυρεύει νάβρη·
και παίρνει τούτον σήμερον και εκείνον έχει αύρι.
Η πολιτική τον κόπελον τον θέλει να γελάση,
την όψιν και την γνώμην της όλη της την αλλάσσει.
265 )φιλεί, περιλαμπάνει τον, στα στήθη τον μαλάσσει
και κάμνει τον ολόχαρον, και κάμνει να γελάση,
και λέγει του: «Ομμάτια μου, ψυχή μου και καρδιά μου,
απαντοχή, ελπίδα μου, θάρρος, παρηγοριά μου»,
και δείχνει και ζηλεύει του ότι άλλην καύχαν έχει,
270)και ως δια να δείχνη ότι αγαπά, ψόματα τον ελέγχει·
και αλί τον εύρη πελελόν και βάλη τον σ' αγάπη
και από πολλής του πελελιάς εκείνος εξετράπη,
και τρω τον και ρημάσσουν τον και χάνουν την ζωήν του·
ο που πιστεύει πολιτικής χάνει και την τιμήν του.

Ο Σαχλίκης βρίσκεται στο μεταίχμιο της μεταβατικής εκείνης φάσης,
όπου οι λόγιοι ποιητές περνάνε από τον ανομοιοκατάληκτο στίχο στην ομοιοκαταληξία,
και μάλιστα στη ρίμα, την ομοιοκαταληξία δηλαδή κατά δίστιχα, όπως οι μαντινάδες.

Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι τα πρώτα του ποιήματα είναι ανομοιοκατάληκτα,
ενώ τα τελευταία είναι σε ρίμα, με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Σκόρπιες ρίμες και ομοιοκαταληξίες ανά τρεις, τέσσερις, πέντε κ.λπ. στίχους
βρίσκουμε στα περισσότερα έργα της εποχής αυτής.

Στα έργα του ο Σαχλίκης «κηρύττει την ηθική με την αυτάρεσκη περιγραφή της ίδιας του της ανηθικότητας», λέει με πνευματώδη τρόπο ο Hesseling.
Αποφεύγει ακόμη τις παρεμβολές βιβλικών και άλλων αποφθεγματικών φράσεων,
στις οποίες καταφεύγουν κατά κόρον άλλοι ηθικοδιδακτικοί ποιητές,
γεγονός που κάνει τα έργα τους ελάχιστα ελκυστικά.
Χαρακτηριστικό της απήχησης που είχαν τα ποιήματα του Σαχλίκη στην εποχή τους
είναι ότι είχαν γίνει τραγούδια.

Στα έργα του Σαχλίκη βλέπουμε ένα διάχυτο μίσος κατά των γυναικών
και μάλιστα των πορνών, τις οποίες φαίνεται να θεωρεί υπεύθυνες για το κατάντημά του.

Ιδιαίτερα τα βάζει με μια Κουταγιώταινα (Βουλή των πολιτικών), για την οποία εκφράζεται με μεγάλη αισχρότητα.

Γαμιέται η Κουταγιώταινα κι ο σκύλος της γαυγίζει
και κλαίσι τα παιδάκια της κι εκείνη χαχανίζει.
(χωρίς σχόλια)

Το ίδιο πρόσωπο φαίνεται να κρύβεται και κάτω από την Ποθοτσουτσουνιά (Αρχιμαυλίστρες), στην οποία ο ποιητής απευθύνει εν είδη επωδού την ερώτηση:

Ειπέ με Ποθοτσουτσουνιά, μαυλίζεις ή γαμιέσαι;

Αλλού τη βάζει και καμαρώνει για τα προσόντα της:

Εγώ 'μαι η Ποθοτσουτσουνιά, εγώ 'μαι η ψωλοπόθα,
εγώ 'μαι απάνω εις όλες σας, εγώ 'μαι εδά κερά σας.

Οπωσδήποτε ο Σαχλίκης δεν πρωτοτυπεί εκφράζοντας ένα τέτοιο μίσος ενάντια στις γυναίκες, παρόλο που οι προσωπικές του εμπειρίες και ταλαιπωρίες τον δικαιολογούν απόλυτα, αλλά βρίσκεται στα πλαίσια μια γενικότερης ποιητικής παράδοσης της εποχής,
μιας παράδοσης μισογυνισμού, όχι ειδικά Κρητικής, αλλά πανευρωπαϊκής,
που έχει τις ρίζες της στον μεσαίωνα,
και αποτελεί μια χολωμένη αντίθεση στους αυλικούς έρωτες των ιπποτικών μυθιστοριών, όπου η γυναίκα σχεδόν θεοποιείται.

Οι ποιητικές συμβάσεις με τις οποίες εκφράστηκε αυτός ο μισογυνισμός ήσαν κατά βάση τρεις.
Η πρώτη ήταν ένας μακρύς κατάλογος με αποφθεγματικές ρήσεις κατά των γυναικών, από τον Όμηρο, τους αρχαίους και την Παλαιά Διαθήκη, μέχρι τον τελευταίο (ξένο) κερατωμένο βασιλιά.
Η δεύτερη σύμβαση ήταν συμβουλές σε νέο που πρόκειται να παντρευτεί και η τρίτη ένας διάλογος ανάμεσα σε ένα υπερασπιστή και σε ένα πολέμιο των γυναικών.

Το "Συναξάριον Των Ευγενικών Γυναικών Και Τιμιοτάτων Αρχοντισσών" βρίσκεται μες σ' αυτή την αντιφεμινιστική παράδοση και γράφτηκε ή ταυτόχρονα με τα τελευταία έργα του Σαχλίκη, ή λίγο αργότερα (αρχές 16ου ακόμα δηλαδή).
Αποτελείται από 415 δεκαπεντασύλλαβους στίχους, που οι περισσότεροι ομοιοκαταληκτούν κατά δίστιχα.
Ο άγνωστος συγγραφέας που μιμείται τον Antonio Pucci κι άλλους συγγραφείς, στην επίθεσή του κατά των γυναικών, ακολουθώντας την πρώτη σύμβαση, επικαλείται τις μαρτυρίες του Σωκράτη, του Γαληνού, του Ιπποκράτη, του Αριστοτέλη, του Αβικένα κ.ά.

Ο τόνος όμως από τον καιρό του Pucci και μετά αλλάζει. Οι ποιητές ξεχνούν τις αυθεντίες κι από τις ύβρεις περνούν στις αισχρολογίες.
Δείγμα της δεύτερης αυτής τάσης, εκτός από τα ποιήματα του Σαχλίκη, είναι κι ο "Έπαινος Των Γυναικών", που αποτελείται από 735 οκτασύλλαβους ομοιοκατάληκτους στίχους.
Το έργο αυτό σε πολλά σημεία ακολουθεί ξένα πρότυπα, όπως είναι ο "Πορνοδιδάσκαλος" του Pietro Aretino κι ο "Corbaccio" του Βοκάκκιου.
Από τον "Πορνοδιδάσκαλο" φαίνεται πως είναι παρμένο και το παρακάτω απόσπασμα, όπου ο ποιητής σατιρίζει τις γυναίκες που προσπαθούν να φανούν παρθένες την πρώτη νύχτα του γάμου.

...και παρθένες να φανούσι,
βάνουν, κλείουν και ματώνουν

.............................
τότε λέγει ότι «πονεί
πιάσετέ τον, τον φονέαν
διά να λάβω πομονή»

..............................

κι ύστερα σαν της το κάμει
λέγει του ότι «Σφαξές με
και αιματοκύλισες με».

Είναι πολύ χαρακτηριστική εδώ η χρήση του τροχαϊκού μέτρου που χρησιμοποιείται πλατιά στη σατιρική ποίηση.
(......)
"Μπάμπης Δερμιτζάκης: Η Λαϊκότητα Της Κρητικής Λογοτεχνίας
Αθήνα 1990, Εκδόσεις Δωρικός"

Παρατήρηση
Πολιτική=πόρνη
πολιτικοί=?

Το νησί των νεκρών

2008-08-09T11:23:00.000-07:00

μου το θύμισε το Μπόχουν Ούπας της Αλέκα ,
ένα ποίημα του Κεάδα.
Λίγοι πίνακες μου έχουν μεταδώσει τέτοιας έντασης συναισθήματα για το θάνατο,
[

Το νησί των Νεκρών

Στις σιωπηλές θάλασσες της λησμονιάς
τα νησιά των αναμνήσεων
βραχώδη
νεκρά
χωρίς κύματα
ένα ή δυο κυπαρίσσια
χωρίς πουλιά.
Θαλάσσια κοιμητήρια

Θροΐζουν τα ασημένια αναθήματα
χέρια ,μάτια ,πρόσωπα.

Αναλαμπές από στιγμές
ξαφνικά γέλια
κάτι μεσημέρια
λιγότερα πρωινά
πολλές νύκτες..

Ερχόμαστε
όταν μας περισσέψει η γενναιότητα
κάτι ν' αφήσομε
τακτοποιούμε
λαξεύομε στοές
μέχρι τα όνειρά μας

Προσποιούμαστε
(όπως κ’ εκείνοι άλλωστε)
πως δε βλέπομε τους Νεκρούς
που μας θωρούν
με την απίστευτη αγάπη
της ερημιάς …..

Μονάχα τα μικρά παιδιά
Κάνουν εκείνη τη κίνηση
Να πέσουν στη αγκαλιά μας

Δεν έχουν μάθει ακόμα
να πειθαρχούν στο θάνατο

ξεχνάμε δήθεν κάτι

θα το αγκαλιάσουν όταν φύγομε

........]

εκτός ίσως τον "ζωγράφο του θανάτου"

Bekzinski