Aγριες βιόλες

Από φτωχούς γεννήθηκα σ ένα χωριό ένα βράδι.

Στη κούνια μου παράστεκαν η νύχτα η κρύα κι η φτώχια

Το πρώτο ο αγέρας μούφερε στα σπάργανα το χάδι

Το πρώτο κλάμα μου έσκυψαν να πιούν τα πρωτοβρόχια

Τη γύμνια μου χαρήκανε βοριάδες και λιοπύρια

και τη καρδιά μου μοίρασαν της γης οι αγάπες όλες

Μέσα στη φτώχια πλούτισα το πόνου τα ζαφείρια

κι όπου το δάκρυ στάλαξε , φούντωσαν άγριες βιόλες

Μπορει δε λέω , να διάβασα κι εγώ δυό τρία βιβλία

μα στο σχολειό δε μ έμαθαν όσα οι καιροί στις ρούγες

Κι οι λογισμοί ου αμόλευτοι , μακριά από τραίνα ή πλοία

με του βοριά ταξίδεψαν μονάχα τις φτερούγες.

Τη μοναξιά εμπιστεύτηκα . Τη πολιτεία ποτέ μου

μέσα στη νύχτα , που περνώ , με τ ασκητή το ράσο

ένα τραγούδι γύρευα , μου τόδωσες Χριστέ μου

Ε! φτάνει αυτό τα βάσανα του κόσμου να περάσω

Θανάσης Κυριαζής