Σε τρεις στίχους
Ωσπου να πάρει κι η θωριά το πόνο για καθρέφτη
πόσες φορές ξεγέλασε και πόσες ελαθεύτη!
-βαθαίνει η πέτρα απ το νερό σταλια σταλιά όπου πέφτει....
Με χάρη και στραβά στ αυτί το κρεμεζί παπάζι
στητή χαμηλοβλέφαρη , περπατησιά όλο νάζι
-το ρόδι πέφτει απ τη ροδιά , καθώς μιλάς και σπάζει....
Στο πανηγύρι τ Αιγιαννιού κρυφού χορού μεθύσι
μ όσες μικρόν, σαν Ερωτα , μ έχαν πολύ αγαπήσει
-Αχ οι αγάπες οι παλιές , καημός που δε θα σβήσει...
Ολα τα ίδια πάντα εκεί και πάντα ο ίδιος πόνος ,
και να τα ντύνει όλα ιερά με τα χορτάρια ο χρόνος
και να περνώ κάθε φορά και πάντα να μαι μόνος!
3 comments:
Έχουν γνώση οι Φύλακες...
Είς άγνοια και εις γνώση του αιώνιου πόνου .Αυτός είναι ο τρόπος που ο κόσμος τελειώνει
Όχι μ' ένα πάταγο αλλά μ' ένα λυγμό.
Τ.Σ.ΕΛΙΟΤ
............................
και να τα καίει τα ξερά
με τα χορτάρια ο Χάρος
και να περνά κάθε φορά και να
μας λέει: Θάρρος!
...............................
Na ste kala
pou sas evrhka
kopelia
Post a Comment